Luid verlangen

Blog van een pleegmama

Tag: verdriet

21 december 2017

50. Hoe het nu met Lotte gaat…

Na mijn post over ons verdrietig meisje heb ik van jullie veel lieve reacties ontvangen, waarvoor veel dank. Nu krijg ik her en der de vraag hoe het ondertussen met haar gaat, dus vandaar nog even een berichtje om te laten weten dat het alweer wat beter gaat met Lotte. Vrijdagavond was ze nog best verdrietig […]

14 december 2017

48. “Ik denk 100x aan mama, maar mama denkt 0x aan mij…”

Het is een moeilijk bericht vandaag… Ben constant mijn woorden aan het wikken en wegen, wil mijn gevoel kwijt, maar besef ook dat er veel mensen meelezen. Zou ik het wel online gooien of toch beter niet? Als ik een eerlijk beeld van pleegzorg wil geven, moet ik wel, want ook dit hoort er bij… […]

5 november 2017

31. November, de maand van de herinneringen.

Elk jaar in november steken de emoties hier wat extra de kop op. Het is nu eenmaal een maand van de vele herinneringen… De maand die we 7 jaar geleden vol spanning in gingen, vol verwachting van het oh zo belangrijke telefoontje van Pleegzorg Limburg. De maand waarin we elk jaar de verjaardag van ons […]

1 november 2017

29. Het verdriet dat we niet in de hand hebben…

Iedereen die Lotte kent, zegt dat ze zo’n vrolijke gelukkige meid is. Dat is ook zo, dat heb ik al meerdere malen vermeld in mijn blogs. ik heb altijd gezegd dat haar plaatsing heel zorgeloos was: ze is bij ons sinds ze 2 weken oud is, ziet haar ouders zo’n 3 keer per jaar en […]

17 oktober 2017

21. Niet 1 mama en papa, maar 2!

Ondertussen zijn we dus al een aantal jaren pleegouders en kennen we het klappen van de zweep: het contact met de ouders, de huisbezoeken van de pleegzorgbegeleidster en ook de gesprekken met consulenten en jeugdrechters… Ik begrijp dat het niet voor iedereen is weggelegd, maar ondanks deze bijkomstigheden zijn we nog altijd blij dat we ooit […]

23 september 2017

4. Alleen via IVF.

Dat moment dat we een pauze moesten inlassen en we daar beide best verdrietig over waren, besloten we dat we het gingen vertellen aan mijn schoonouders. Mijn schoonvader reageerde heel zenuwachtig met grapjes en mijn schoonmoeder was heel begripvol en vertelde meteen dat het bij hen ook niet altijd van een leien dakje verliep. Daar […]

21 september 2017

2. Hoe het begon…

Snotapen, dat waren we. Twee snotapen die elkaar als 19 jarigen op de kermis hebben leren kennen. Ja, echt waar! We hebben samen kort maar krachtig geprofiteerd van onze jeugd. Maar wat hadden we het thuis slecht! Althans, dat dachten we toen… We waren het allebei beu om klusjes te doen en te moeten luisteren […]

You are here: Page 1
%d bloggers liken dit: