4 december 2019

“Papa, ik ga je missen.”

Voor het eerst in lange tijd heb ik nog eens de behoefte om van mij af te schrijven. De reden waarom is niet leuk, maar het leven is niet altijd leuk…

Twee weken geleden kregen we van onze pleegzorgbegeleidster een telefoontje omdat de papa van Lotte in het ziekenhuis lag en in een kunstmatige coma werd gehouden. Haar mama besliste dat ze de kinderen niet naar het ziekenhuis wilde laten komen zolang het zo slecht ging met papa. Enkele dagen later kregen we al bericht dat het met kleine stapjes toch wel een beetje beter ging.

We beslisten om Lotte niet in te lichten voordat we zelf meer duidelijkheid hadden. Ze zou zich anders teveel zorgen maken. Spijtig genoeg kregen we gisteren toch onverwacht het nieuws dat haar papa was overleden…

Ons zonnetje, onze vrolijke meid, ze was in een grappige bui toen ze gisteren uit school kwam. Bij de gedachte dat ik haar het slechte nieuws moest brengen, brak mijn hart. Wat zou ze verdrietig zijn. Al zag ze hem maar 3x per jaar, wat vindt ze haar ‘echte familie’ ontzettend belangrijk! Ze keek al uit naar het bezoek later deze maand…

Ik wachtte tot Bert thuis kwam. We zijn met zijn viertjes bij elkaar gaan zitten met de boodschap dat we slecht nieuws hadden en meteen daarna ook duidelijk verteld wat er aan de hand was. Daar zat mijn zonnetje snikkend op mijn schoot. “Sorry meisje, ik wou echt dat het niet zo was,” weende ik met haar mee.

Al snel kwamen de vragen. Van “hoe kwam dat?” tot “welke kleren heeft hij nu aan?” We hebben rustig overal antwoord op gegeven. Al snel kwamen ook de zorgen om haar mama, want mama is bijna jarig en dan heeft ze papa er niet meer bij. Dat is echt weer dat zorgzame van Lotte. We zijn blij dat ze zich zo goed kan uiten, zowel in haar verdriet als in haar zorgen…

Vandaag in de namiddag… We zijn onderweg naar haar geboorteplaats. De weg deed me denken aan al die keren dat ik nog met jou naar je papa en mama reed toen je nog een baby was. Nu ben je een mooie, grote meid van 9 jaar die achter mij zit. Ik hou in mijn spiegel in de gaten hoe het met je gaat. Je bent rustig, niet in je normale doen dus. Je staart naar buiten en vraagt af en toe hoe lang we nog moeten rijden.

“Ik vind het een beetje spannend om naar papa te gaan, want ik heb nog nooit iemand gezien die dood is.” Ik vertel je dat ik dat ook nog altijd spannend vind. Gisteravond toen we je het slechte nieuws vertelden, aarzelde je geen seconde toen we vroegen of je hem nog wou zien. Je wou afscheid nemen en bovendien wou je je mama een knuffel geven. Je pleegzorgbegeleidster heeft alles voor je geregeld en je wou haar er ook graag bij hebben. Samen rustig afscheid nemen, dat gaan we doen.

Wat stap je flink naast je mama mee door de grote ruimtes onderweg naar je papa. Wat gaf je haar een lieve knuffel en wat hield ze zich ook groot voor jou. Ze kan je niet grootbrengen, maar wat wist ze vandaag goed wat jij nodig had… Ze gaf antwoord op al je vragen en samen pakten jullie papa’s hand vast. Je mooie tekening en je zelf uitgekozen bloemetjes hebben hun plaatsje gekregen op zijn kist. Op de tekening schreef je ‘papa, ik zal je missen’.

Lieve Lotte, wat maakte je me vandaag weer trots. Trots omdat je je verdriet durft te laten zien, maar ook omdat je je even later weer herpakt en de deugniet uithangt met je broer. Omdat je grapjes maakt en even daarna weer op mijn schoot komt zitten voor een extra knuffel. Lieve Lotte wat doe je dat toch goed ❤

 

SHARE:
persoonlijk 0 Replies to ““Papa, ik ga je missen.””