Een tijdje geleden uitte ik op een maandagmorgen mijn verdriet op mijn Facebookpagina. Robbe ging door een moeilijke periode en zijn woede was enkel en alleen tegen mij gericht. De ergste scheldwoorden werden naar mijn hoofd geslingerd en bovendien deed hij me fysiek pijn. Al wist ik dat ik het niet persoonlijk moest nemen, mijn hart was gebroken die ochtend…

Veel van jullie spraken me bemoedigend toe, dat ik goed bezig was, dat hij zich bij mij durft te uiten en dat dat eigenlijk ook een goed teken is. Ik was me daar zelf ook van bewust, maar het was even moeilijk om het zo te bekijken. Ik ben tenslotte maar een mens en die dag werd het me even teveel.

Ook voor Bert was het moeilijk omdat hij alleen maar kon toekijken hoe Robbe me steeds weer probeerde te raken, terwijl hij tegen hem wel heel lief deed. We hadden allebei door wat er aan de hand was, want hoewel het niet fijn was wat er gebeurde, er werd wel veel duidelijk…

Robbe kon ontploffen over de kleinste dingen en achteraf schreeuwde hij dan: “Ik ben boos omdat Lotte niet met mij wil spelen en omdat mijn mammie mij in de steek heeft gelaten! Ik ben boos omdat ik moe ben en omdat mijn mammie mij in de steek heeft gelaten!” Of hij vroeg eindeloos om negatieve aandacht, waarbij hij het bloed onder mijn nagels haalde. Ik bleef kalm en Bert wisselde mij regelmatig af zodat de situatie niet zou escaleren in een schreeuwpartij. Dat maakte hem nog bozer en dan riep hij naar mij: “Doe mij maar weg! Jij wil ook niet voor mij zorgen!”

Er is bij zijn therapie om zijn trauma te verwerken duidelijk een potje opengetrokken… Na een week kon hij gelukkig de dingen ook rustig verwoorden, verbazend goed zelfs. “Niet wenen mama, want dan moet ik ook wenen. Als ik jouw tranen zie, voel ik dat ik van jou hou en dat wil ik niet voelen.” Bang om van mij te houden… De pleegzorgbegeleidster gaf aan dat het voor hem enorm beangstigend moet zijn om van mij te durven houden, juist omdat ik zo warm ben naar hem toe.

Hij is sinds kort ook weer bang om alleen in slaap te vallen, dus blijven Bert en ik om de beurt op zijn kamertje totdat hij slaapt. We zitten er meestal een kwartiertje en het scheelt enorm in stress voor iedereen dus dat nemen we er maar bij.

Ik kreeg deze week een mailtje van zijn psychologe om hem wat rust te geven met zijn therapie omdat hij er zo heftig op gereageerd heeft. Het doet me deugd dat zij het ook zo aanvoelt en zijn tempo volgt. Het helpt wel dat het nu heel duidelijk is waar zijn trauma’s zitten. Ik heb het ook zo naar hem toe uitgelegd dat hij wat rust krijgt omdat het toch wel wat moeilijk was en het luchtte hem zichtbaar op. Afgelopen week was gelukkig weer een heel goede week.

Ook op school lijkt hij heel goed te zijn vertrokken. Hij zit in een klasje van vijf jongens en hij heeft al meermaals uitgesproken hoe rustig zijn juf is… blijkbaar toch wel belangrijk voor hem. Hij eet heel goed en bij hem wil dat echt zeggen dat hij goed in zijn vel zit daar en wat is hij blij dat hij eindelijk naar dezelfde school mocht als Lotte! We gaan nu elke dag te voet, hoe fijn is dat?!

Ik heb er weer vertrouwen in dat het beter met hem zal gaan in de toekomst, zolang hij maar wat meer stabiliteit heeft. Dat hij een school heeft waar hij kan blijven, dat er geen lockdowns meer komen en dat hij weet waar hij aan toe is.

One Reply to “208. We moeten een pauze inlassen…”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.