129. Niet op hun mondje gevallen…

“Ga maar lekker slapen mama, rust maar wat als je zo ziek bent.” Ik bedenk mij weer hoe zorgzaam die lieve Lotte wel niet is. Ik voel me al een paar dagen echt beroerd en ze wijkt amper van mijn zijde. Ze wrijft over mijn haar en zegt nog eens: “Doe je ogen maar toe, mama. Als je gaat slapen zal je sneller beter zijn.”

Ik voel mezelf inderdaad langzaam wegzakken. Klaar om toe te geven aan die vermoeidheid en even een dutje te doen. En dan hoor ik op de achtergrond: “Kom Robbe, mama slaapt! Nu kunnen we snoepjes pakken!” Ik ben onmiddellijk klaarwakker en besef meteen weer waarom mama’s eigenlijk niet ziek kunnen zijn… Zeker niet met zo’n gehaaide kinderen zoals Lotte en Robbe. Slim zijn ze wel, dat moet ik toegeven 😉

Lotte neemt sinds een jaar andere medicatie voor haar ADHD. Ze reageert er ontzettend goed op en nog belangrijker: ze voelt zichzelf ook veel beter. Ik merk dat ze echt lekker in haar vel zit. Het enige zorgpuntje is dat ze van deze medicatie nog minder eetlust heeft dan hiervoor.

Een paar maanden geleden kreeg ik bij de kinderpsychiater te horen dat ze nu wel echt teveel gewicht was verloren. Stoppen met de medicatie was voor ons geen optie, maar dan moesten we wel beter op haar gewicht gaan letten en regelmatig op controle komen hiervoor. Tegen de avond als haar pilletje is uitgewerkt, komt haar eetlust wel weer tevoorschijn. “Mama, mag ik chips? Je wil toch dat ik een beetje meer weeg als ik terug naar de dokter moet? Geef me maar gauw een beetje chips, dat zal wel helpen.” Ja, ze kan het wel uitleggen hoor!

Ondertussen is ze ook haar kleine broer al aan het opleren… Zo kwam hij naar mij met de vraag of hij aan de computer mocht… (ja mensen, Roblox is LIFE voor die twee 😉 ) Hij weet dondersgoed dat ik niet wil dat ze urenlang naar die schermpjes zitten te gapen, dus ook hij had zijn uitleg al klaar: “Als ik aan de computer zit, kan jij een beetje in jouw boekje schrijven, mama. Dan zijn wij lekker rustig.”

Ja, die zullen er wel komen op hun manier 😉 Jullie begrijpen waar ze nu zitten terwijl ik hier zit te bloggen, nietwaar? Met hun mondjes vol chips en snoep bij de computer natuurtlijk! 😀

luidverlangen

One thought on “129. Niet op hun mondje gevallen…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.