128. Een moeilijk jaar goed afsluiten.

“In de acht jaar dat we aan pleegzorg doen, was dit het zwaarste jaar!” Een uitspraak die ik onlangs deed bij de jeugdrechter. In de verslagen werd gesproken over ‘een incident in maart’, waar ze verwezen naar de  dag dat het helemaal uit de hand liep op Robbe zijn vorige school. Omdat ik de jeugdrechter slechts één keer per jaar zie, vond ik het belangrijk dat ik toch even duidelijk kon maken dat het voor ons niet om een incident ging…

Al van januari was het zwaar. Dagelijks aanhoren dat er weer gedragsproblemen waren op school. Ik maak mij veel te druk om wat anderen van mij denken: de juffen, ouders van klasgenootjes,… Ik bleef het liefst zo lang mogelijk in de auto zitten en als ik hem dan uiteindelijk van school ophaalde, liep ik met mijn hoofd naar beneden het schoolplein op. Doodongelukkig werd ik ervan en ik voelde me machteloos.

De periode voor de crisis heb ik mezelf een halt toe moeten roepen en heb ik een maand thuis gezeten. Ik kon alleen maar huilen. Gelukkig verplichtte mijn huisarts me toen om een afspraak te maken bij een psychologe. Iets dat me veel duidelijkheid heeft gegeven, vooral naar hoe ik zelf met de dingen omga. Schuldgevoelens en mensen tot last zijn spelen hierbij een grote rol.

Na de crisis op school stopte het voor ons niet. Gesprekken waarbij we met 10 man aan tafel zaten en niemand een oplossing wist voor Robbe. Er werd gesproken over bijzonder onderwijs, maar daarvoor kreeg hij geen attest. Er werd zelfs geopperd om hem tijdelijk ‘weg te steken’ in een instelling, ik werd al gek bij die gedachte alleen… En dus bleef hij bijna zes weken thuis. Ik werkte hele weekenden zodat ik door de week vaker thuis was voor hem. Verder ging hij op en neer naar grootouders en andere familieleden.

We hebben tot mei moeten wachten voordat hij weer normaal naar school kon, geen bijzonder onderwijs, want dat bleek na de vele onderzoeken en testen helemaal niet nodig. Hij werd op zijn nieuwe school goed opgevangen en na een paar weken begon hij over vriendjes te praten. Maar echt gerust waren we pas toen het zomervakantie was,  dat betekende twee maanden rust voor hem en ook voor ons.

Ik hou er niet van om negatieve dingen steeds terug naar boven te halen, maar ik wou maar even aan de jeugdrechter duidelijk maken dat er ruim een half jaar stress is geweest binnen ons gezin. Belangrijk dus dat er rekening wordt gehouden met hem. Als er weer bezoeken kunnen worden gepland met zijn mama, dan is dat heel fijn, want daar vraagt hij naar. Maar laten we alles op alles zetten dat we hierin zijn tempo volgen en proberen te voorkomen wat er afgelopen jaar gebeurde. Ik heb daarom gevraagd om eventuele bezoeken te plannen in schoolvakanties die minstens twee weken duren, zodat hij ook de tijd krijgt om hiervan te bekomen en geen stress hoeft mee te nemen naar school. Iedereen leek hier begrip voor te hebben. Op het vonnis is het nog even wachten, maar de jeugdrechter liet al weten dat we sowieso jaarlijks terug moesten komen voor hem.

Het laatste half jaar ging gelukkig stukken beter hier! Robbe heeft duidelijk zijn plekje gevonden op zijn nieuwe school en is zelfs gestart met voetbal. Trots dat hij is! Hij kan enorm goed benoemen hoe zich voelt en dat is natuurlijk een heel grote vooruitgang. Hij kan wel ontzettend veel stress hebben voor spannende momentjes, maar ook daar kunnen we aan werken.

Lotte doet het ontzettend goed, wat ben ik trots op die meid! Ze is lief, sociaal, grappig, creatief en enorm zorgzaam. Ze maakt op haar manier veel vooruitgang op school en gaat letterlijk elke dag met een grote glimlach naar de klas! Ze zit duidelijk goed in haar vel <3

Daarnaast wordt er vlijtig verder gebouwd aan ons huisje en lijkt het erop dat we vanaf 2019 eindelijk een echte thuis zullen hebben! Ik kan niet wachten tot het zover is en zal jullie zeker op de hoogte houden.

Ik maakte dit jaar ook de beslissing om een dag per week minder te gaan werken. Wat een verschil maakt dat! Heel blij dat ik die stap gezet heb. Maar ik zou mijn werk en superlieve collega’s niet kunnen missen, wat lachen we wat af daar 😀

Hoewel het op pleegzorggebied een zwaar jaar was, ben ik vooral dankbaar dat nu alles beter gaat op dat vlak. Ik ben natuurlijk ook meer dan pleegmama alleen en niet alles zou daarrond mogen draaien, maar in momenten van crisis… Nou ja, elke mama herkent dat wel denk ik.

Ik besef eens te meer dat elk huisje zijn kruisje heeft. Ik zie mensen om mij heen die een zwaar verlies meemaakten dit jaar. Ik kan hen alleen maar gunnen dat 2019 beter wordt en dat ze omringd zullen worden met mensen die veel van hen houden. <3 Verder wil ik al mijn lezers veel geluk en gezondheid toewensen. Weet je dat ik het heel fijn vind dat jullie hier blijven lezen op mijn blog? Dankjewel daarvoor!

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.