121. Sinterklaas: een vloek of een zegen?

“Heerlijk die Sinterklaasperiode: wat hebben de ouders het dan gemakkelijk, altijd brave kindjes…” Zo praatte ik een paar jaar geleden nog. Bij Lotte werkte het toen inderdaad zo. Ik weet niet of ik trots moet zijn op mijn manier van opvoeden, maar ik liep de hele dag te dreigen: “Flink eten hoor, Sinterklaas ziet alles!” En ja hoor, het bordje (inclusief groenten!) werd netjes leeg gegeten… “Al je speelgoed opruimen Lotte, want zwarte Piet vertelt tegen Sinterklaas dat je geen cadeautjes verdient.” En al het speelgoed verdween braaf in de kasten…

En toen kwam ook bij Robbe het besef van Sinterklaas. “Een man die mij met zijn zwarte handlangers constant in de gaten houdt?! Kindervriend? Cadeautjes? Moet ik mee in de zak naar Spanje als ik niet braaf ben?” Bij hem kwamen al die dreigementen dus wel heel serieus binnen! Wat is het toch eigenlijk zielig, hij was er echt bang van!

Sinds enkele weken vullen de speelgoedboeken weer onze brievenbus en lopen de kinderen stilaan warm voor de grote dag in december. Robbe vertelt vrij enthousiast over de show die hij vorig jaar zag en dat hij heel veel snoep had gekregen. Hij wist vooral ook te zeggen welke cadeautjes van zijn lijstje hij niet gekregen had. Dit jaar wil hij het nog eens proberen… (maar ik vermoed dat die auto van 300 euro er ook dit jaar niet gaat komen ;-)) Wel fijn dat hij het nu ook leuk vond.

Afgelopen zondag zou de Sint een bezoekje brengen aan een winkel hier vlakbij. Inderdaad, hij was op tijd. Hij moet nog officieel aankomen in het land, maar de winkels kunnen niet wachten. Robbe en Lotte waren vastberaden: ze willen gaan kijken! “Dan krijgen we een zak snoep!” riep Robbe.

Zo gezegd, zo gedaan, wij naar de winkel. Uiteraard mochten we aanschuiven in een (gelukkig nog niet zo’n lange) rij. Tijdens het wachten werden ze vermaakt door enkele zwarte Pieten. “Hey mama, dat zijn precies Hollanders, zoals jij” merkte Lotte op. Na een uur (!) mochten ze dan op het podium bij Sinterklaas. Vreemd genoeg vroeg hij hun naam (“Dat staat toch in zijn boek?! duh!”) en na een kort gesprekje zei hij tegen de kinderen dat ze die avond hun schoentje mochten zetten. En bedankt! 😉

saint-nicholas-1067013_1920

Die avond werd er dus door Robbe en Lotte een schoentje gezet. Uiteraard met een suikerklontje voor het paard en een lekkere Duvel voor zwarte Piet. Ze zijn heel goed op tijd gaan slapen die avond. Ik hoor mij nog zeggen tegen Bert: “Ik dacht dat ze meer zenuwen zouden hebben en misschien niet in slaap zouden vallen.”

Om middernacht gingen we zelf ook slapen en dat was blijkbaar voor de kinderen het moment om wakker te worden… en wakker te blijven! Vanaf middernacht heeft niemand bij ons nog een oog dicht gedaan! Robbe was helemaal over de rooie omdat Sinterklaas binnen was geweest, dat vond hij hartstikke eng! Wat ik ook deed en wat ik ook zei, ze sliepen niet meer! Ik heb dus 2 kinderen doodmoe naar school gebracht die dag en zelf had ik ook geen geweldige dag op het werk 😉 Robbe viel overigens na school tegen Lotte in slaap en heeft in totaal 15 uur geslapen!

Vanaf nu wordt er enkel op vrijdag of zaterdag een schoen gezet, zodat ze de volgende dag in ieder geval niet naar school moeten. Robbe wil zijn schoen buiten aan de deur zetten, want die Sinterklaas… die komt er hier niet meer in! Hahaha!

Ergens ben ik dus blij als heel dat gedoe rond Sinterklaas weer voorbij is… en jullie?

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.