119. “Ik wil ook blij zijn…”

“Als je ergens verdrietig over bent, moet je erover praten, anders blijft het verdriet aan je hartje plakken.” Dat zei ik vorig jaar toen ik merkte dat Lotte zich niet goed voelde. Ze was toen erg verdrietig omdat ze haar mama miste. Praten over je verdriet… het is zo gemakkelijk gezegd, maar niet voor iedereen even vanzelfsprekend. Van Robbe weten we ook dat hij zich soms niet goed voelt en ik dacht helemaal te weten waarom. Toch liet hij me afgelopen week een paar keer schrikken. Het mannetje worstelt met dingen waar een vijfjarige helemaal niet mee zou moeten worstelen…

Vrijdagavond, we zitten met zijn vieren in de auto. We zijn juist naar het verjaardagsfeestje van mijn metekindje geweest. Uit het niets zegt Robbe: “Ik heb een raar gezicht.” Ik draai mij om en zeg: “Maar nee Robbe, jij hebt zelfs een heel mooi gezicht!” Hij kijkt me niet aan… Met zijn blik op oneindig zegt hij: “Hoe doen jullie dat… zo’n blij gezicht maken? Ik wil ook blij zijn…” Slik… “Ocharme,” is het enige dat ik kan uitbrengen. Bert en ik kijken elkaar aan en zijn sprakeloos. Wat zeg je daar nu op?! “Jij mag ook blij zijn Robbe, dat verdien jij toch ook?” Ik zie hem bedenkelijk kijken.

We merken dat de rust zonder de bezoeken met zijn mama hem enerzijds goed doen: gedaan met zich af te vragen of ze er zal zijn of niet, gedaan met verwachtingen die niet altijd ingelost worden. Maar anderzijds… wat mist hij haar! Ja, hij zit hier goed en ja, we doen alles voor hem… maar hij mist zijn mama.  De foto’s die we met hem bekijken en de verhalen die we vertellen zijn niet altijd genoeg voor hem.

Zaterdag, we zitten met zijn vieren gezellig voor de tv met iets lekkers. “Is mijn zusje nog bij mammie?” Weer verrast hij me met zijn vraag. Ik denk dat het hem helpt om te horen dat ook zijn zusje in een pleeggezin is gaan wonen, dat de situatie voor allebei hetzelfde is en dus vertel ik hem dat ook. “Wat vind je daar nu van?” vraag ik hem. “Ik vind dat zielig voor mijn zusje” zegt hij. “En kan je vertellen waarom?” Hij zucht en zegt vervolgens: “Omdat mijn zusje misschien ook wel verdrietig is omdat ze haar mammie mist.”

Hoewel ik het hartverscheurend vind, ben ik ook blij dat hij eindelijk vertelt wat er precies in hem omgaat. Het helpt ons te begrijpen waar zijn verdriet over gaat. Ik vraag me af hoe lang hij hier al stilletjes in zijn hoofd over heeft zitten malen. We hebben er samen rustig over gebabbeld, foto’s van zijn (lachende) zusje bekeken en vooral duidelijk gemaakt dat hij er altijd over mag praten met ons, zijn juf, de hulpverleners,… Want wat zou het jammer zijn als dat verdriet aan zijn hartje blijft plakken… <3

luidverlangen

One thought on “119. “Ik wil ook blij zijn…”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.