116. Waarom de Rode Duivels helpen om onze pleegzoon sterker te maken.

Dat Robbe een moeilijke tijd achter de rug heeft is duidelijk. Het is niet niks om een vijfjarig pleegkind te zijn. De mama die al die jaren al voor je zorgt is eigenlijk niet je echte mama en je begrijpt niet goed waarom de situatie is zoals hij is. Gelukkig gaat hij nu de goede kant op, maar er is één ding dat overal terugkomt. Zowel de psycholoog als de school en ook wij zien hoe onzeker hij is. Door de vele afwijzingen die hij als klein manneke al te verwerken kreeg, denkt hij dat hij niets waard is en dat hij niets kan…

Uiteraard weten wij wel beter! Hij is zorgzaam, een doorzetter en hij wil altijd helpen. We proberen hem dan ook duidelijk te maken dat hij kan worden wat hij maar wil.

“Ik wou dat ik een Rode Duivel was…”

En toen zat hij afgelopen zomer weg te dromen voor de tv. “Ik wou dat ik een Rode Duivel was, dat ik ook kon voetballen.” Ik vertelde hem dat hij ook kon gaan voetballen. Ik doelde dan eigenlijk op volgend jaar, zodat hij eerst nog wat sterker en zelfzekerder kon worden. Het idee dat hij volgend jaar mocht gaan voetballen, leek in eerste instantie goed genoeg voor hem.

Totdat hij begin dit schooljaar een briefje van de plaatselijke voetbalclub mee van school bracht. Hij was helemaal hyper: “Mama, mama! Alle kindjes van de klas hebben een briefje gekregen dat ze naar de voetbal mogen komen! Ik wil voetballen! Ik kan dat!”

Is het niet teveel voor hem?

Zo vastberaden kende ik hem niet… maar eerst toch maar eens contact opnemen in verband met de trainingen. Kunnen we dat wel combineren met ons werk en de dagelijkse drukte binnen ons gezin? Hij mocht 2 x per week trainen en dan nog wedstrijden spelen in het weekend. Ons leek het wat teveel van het goede, maar Robbe was niet meer te houden.

Zo gelukkig…

Hij was zo gelukkig toen we zijn eerste voetbalkleren gingen kopen. In de auto zat hij te glunderen en ik vroeg of hij blij was. “Ja mama, super blij! Als ik later een Rode Duivel ben, koop ik voor jou een mooie auto!” Daar hou ik je aan lieve vriend 😉

Niet meer bang.

De Rode Duivels, hij kijkt er enorm naar op… Douchen was altijd een ramp omdat hij bang was dat er water in zijn ogen zou komen. Nu zegt hij: “Ik ga douchen zoals de Rode Duivels, want die zijn ook niet bang hè.” Tijdens de trainingen weet ik niet wat ik zie. Hij heeft plezier, is vastberaden om aan de bal te komen en als hij valt, staat hij op zonder flauw te doen, want “de Rode Duivels doen ook niet flauw, mama.” Ik heb hem gelukkig niet teveel naar Neymar laten kijken, want dan was het wel anders geweest denk ik 😉

Zijn eerste wedstrijd.

Ik zie zijn zelfvertrouwen elke keer weer groeien en hij is klaar om morgen zijn eerste wedstrijd te spelen. Ik ben die mama die aan de zijlijn zal staan glunderen van trots. Dit had ik een half jaar geleden nooit voor mogelijk gehouden! Ik zal hem deze avond weer moeten overtuigen dat hij echt niet kan gaan slapen met zijn voetbalschoenen aan 🙂

De Rode Duivels hebben overigens hun goed hart al laten zien door een partnerschap aan te gaan met Pleegzorg Vlaanderen, hoe mooi was dat! Zo kregen veel pleegkinderen de kans om een training of match bij te wonen. Robbe was er nog wat te jong voor, maar het zal in de toekomst zeker eens op het programma staan, daar mag hij op rekenen!

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.