112. Je geluk zelf opzoeken.

Ik ben het jaar 2018 niet zo goed begonnen. De problemen bij Robbe op school gaven me heel veel stress. Ik moest ’s morgens vaak een verdrietig manneke op school achterlaten of de juf sprak me weer eens aan over zijn moeilijke gedrag… ik kon het de rest van de dag niet meer uit mijn hoofd zetten. Waar ik normaal altijd mijn zinnen kon verzetten op het werk, lukte dat nu ook niet meer. Collega’s zagen dat ik het moeilijk had en telkens als ik mijn verhaal deed, barstte ik in tranen uit. Ik heb op die manier nog 2 maanden doorgeploeterd, totdat ik mezelf kei hard tegenkwam.

Ik moest aan mezelf toegeven: het gaat niet meer.

Op 1 februari heb ik aan de noodrem getrokken. Het moeilijkste was om aan mezelf toe te geven dat het niet meer lukte zonder hulp aan te nemen. Ik belde daarom naar het werk dat ik niet zou komen en maakte vervolgens een afspraak bij de huisarts. De zwaarste stap was gezet.

Ze zei onmiddellijk dat ik veel te lang gewacht had met hulp te vragen. Tja, daar heb ik nog steeds moeite mee, dat is er van jongs af aan ingeslopen en krijg je er niet zomaar uit. Ze zou me voorlopig een ziektebriefje van een paar weken voorschrijven op voorwaarde dat ik een afspraak maakte bij een psycholoog. Het kon me allemaal niet meer schelen wat ik moest doen, als ik me maar weer beter zou voelen.

Energiegevers en energievreters.

De huisarts (en later ook de psycholoog) legde me uit dat ik moest zorgen dat de dingen die me energie geven in balans moeten zijn met de dingen die juist energie vreten van mij. Liefst moeten de energiegevers zelfs overheersen op de energievreters. “Ja maar er zijn zoveel dingen die teveel energie van mij vragen waar ik helemaal geen controle over heb: ouders die hun bezoeken niet nakomen en hun kinderen vergeten, het verdriet en de stress bij Robbe en Lotte… Dat is er nu eenmaal, dat kan ik toch niet zomaar wegtoveren?!” schoot ik direct in de verdediging.

Inderdaad, die zaken die ik niet in de hand heb, moest ik naast me neerleggen, accepteren dat het zo is. En omdat ik daar niets aan kon veranderen, moest ik mijn balans vinden door meer dingen aan mijn leven toe te voegen die me juist wel energie geven. Zonneschijn, dus hup naar buiten! Het was koud in februari, maar de zon scheen volop! Tijd maken voor mijn hobby’s. Mijn naaimachine werd dus op doktersvoorschrift weer onder het stof uitgehaald. Ook nam ik de kinderen mee het bos in en samen laadden we onze batterijen weer op.

Het is dus echt wel waar dat je je geluk deels zelf kunt maken. Accepteer de negatieve zaken en zoek extra positieve dingen, ze zijn er echt wel!

Het ergste moest nog komen…

Wat ik toen nog niet wist was dat de moeilijkste periode nog moest komen. De tijd dat Robbe van school gestuurd werd en we bijna 6 weken in onzekerheid zaten, omdat we niet wisten welke oplossing er uit de bus zou komen. Maar ik heb ook dat weer doorstaan. Ik ben er trots op dat ik ben blijven werken en mij niet 1 dag ziek gemeld heb, dat vertikte ik! Die hele shit is opgelost en ik ben nooit gestopt met vechten voor Robbe. Misschien was het dus in mijn voordeel dat ik het in februari moeilijk had. Ik leerde toen echt hoe ik met moeilijke momenten moest omgaan.

Ik ben iemand die graag de dingen benoemt die me gelukkig maken. Nu het goed gaat met de kinderen zeg ik dat ook hoe blij ik daarmee ben. Ze zijn gezond, hebben vriendjes, doen het goed op school en hebben sinds kort allebei een hobby gevonden waar ze zich helemaal kunnen uitleven. We hebben onze familie, ons huisje wordt elke dag een beetje mooier en we gaan allebei graag werken. Niet veel om over te klagen dus 😉

Ik maak me geen illusies, er zullen echt wel weer moeilijke momenten op ons pad komen, maar ik ben blij dat ik een manier gevonden heb om daarmee om te gaan, zo lang we zelf maar af en toe dat geluk opzoeken. En hoewel we een druk leven hebben met ons werk, de kinderen en de verbouwing genieten we nu vooral van die rust omdat er nu even geen zorgen zijn 🙂

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.