108. Wat als kinderen vragen stellen over de dood?

De dood, het is een onderwerp waar veel mensen liever niet over praten. We willen er nog niet over nadenken en het maakt ons verdrietig. Maar wat als je kinderen vragen gaan stellen? Geef je eerlijk antwoord, verbloem je het of negeer je de vragen liever? Het is een vraag waar ik zelf ook mee worstel, want ook hier is het iets dat de kinderen bezighoudt…

Bomma’s en bompa’s gaan dood.

Zo stelde Lotte zich al eens vragen over de foto’s van de bomma’s en bompa’s van Bert die ze bij zijn ouders thuis had zien staan. “Wie zijn dat? En waar zijn ze nu?” We vertelden eerlijk dat ze niet meer leefden en zelf zei ze vervolgens: “Oh, dan wonen ze nu in een ster.”

Een paar dagen later was ze vastberaden: “Ik wil geen kindjes als ik groot ben!” Lotte is een echte poppenmoeder, dus ik was toch wel verrast door deze uitspraak. Maar al snel volgde ook de verklaring… “Als ik een kindje krijg word ik mama en dan wordt mijn mama een omi. En dan wordt omi een bomma en bomma’s gaan dood en dat wil ik niet!” Het was dus duidelijk dat ze er toch verder over was gaan nadenken.

De waarheid of niet?

Daarom vond ik het zo moeilijk hoe ik dit onderwerp moest aanpakken. Kan ik eerlijk zijn of moet ik hen beschermen? “Kan jij ook doodgaan mama?”  Slik… en voor ik het wist was daar een beschermend antwoord: “Maar nee meisje, pas als ik heeeel oud ben,” troostte ik haar.

De volgende dag stond onze spraakwaterval in de winkel achter een oud vrouwtje te wijzen en naar mij te roepen: “Deze gaat bijna dood, denk ik. Zie eens hoe oud! Toch mama?” Oh help, ik kon wel door de grond zakken! Vanaf toen ben ik voor de eerlijke aanpak gegaan. “Soms worden mensen ziek of krijgen ze een ongeluk in het verkeer.” vertelde ik. Robbe voegde er nog aan toe: “Of ze worden vermoord door aliens!” Tja de nachtrust was die week niet wat het zijn moest… 😉

Het ongeluk in Oss.

Vorige week heb ik voor de tv zitten janken bij het horen van het tragisch ongeluk in Oss waarbij 4 kinderen om het leven kwamen. Het kwam voor mij allemaal erg dichtbij omdat ikzelf jarenlang naar de middelbare school in Oss ben gegaan. De ouders van de slachtoffertjes zullen waarschijnlijk van mijn leeftijd zijn… De hele dag dwaalden mijn gedachten af naar hen. Ook Lotte en Robbe merkten dat er iets met mama scheelde. Hoe gruwelijk het ook was, ik heb hen toch proberen uit te leggen wat er gebeurd is zodat ze wisten waarom ik verdrietig was. Ik heb hen meteen verteld waarom het dus zo belangrijk is om elke dag even tijd te maken voor die dikke knuffel en kus als ik hen op school afzet. Ik denk dat we op dat gebied allemaal wel even met de neus op de feiten gedrukt zijn vorige week… 🙁

Het blijft dus een moeilijke keuze voor mij op het gebied van dit onderwerp, maar ik probeer maar de uitleg te geven die op dat moment de beste lijkt te zijn. Wat denken jullie? Moeten we onze kinderen alles eerlijk vertellen?

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.