106. En nu zijn we 1 jaar later…

Een jaar geleden besloot ik te gaan schrijven over ons pleegzorgavontuur. Schrijven is iets dat ik altijd leuk heb gevonden. Op school was ik dan ook één van de weinigen die niet opzag tegen de opstellen die we moesten maken tijdens de les Nederlands. Circa 600 woorden moesten we dan uit onze pen toveren. Terwijl de rest moeite had om die op papier te krijgen, moest ik stukken tekst schrappen omdat ik anders ver boven die 600 zou uitkomen. Ik was een goede leerling, maar stak er niet bovenuit. Thuis werden grapjes gemaakt als: “Lindsay studeert economie- moderne talen, maar ze eindigt achter de kassa.” Ze hebben gelijk gekregen…

Kan ik dan toch meer?

Vanaf het moment dat ik afstudeerde aan de middelbare school ben ik in winkels gaan werken, in totaal al 15 jaar nu. Ik heb dat altijd graag gedaan en ik merk ook hoeveel luxe ik heb dat ik het zo goed kan combineren met mijn gezin. Maar af en toe bekruipt mij zo’n onrustig gevoel… “Is dit wat ik wil? Of kan ik meer uit mijn leven halen?” Regelmatig heb ik erover nagedacht om weer achter de schoolbanken te kruipen, maar ondertussen werd ik ook ouder natuurlijk.

Zou ik mijn eigen boek kunnen schrijven?

Vorig jaar kreeg ik dus de ingeving om een boek te schrijven. Ik zou kunnen doen wat ik graag doe en tegelijkertijd mijn hart luchten. Ik wilde lotgenoten laten zien dat wij toch gelukkig zijn, ondanks we geen eigen kinderen konden krijgen. Ik wilde mensen warm maken voor pleegzorg, maar ook eerlijk vertellen over de moeilijke momenten die we meemaken als pleeggezin.

Ook dit was prima te combineren met de kinderen, want ik schreef vooral als Lotte en Robbe in bed lagen: ’s avonds en ’s nachts zelfs. Ik kon proberen een uitgever te zoeken, maar zelfs als dat niet zou lukken kon een boek perfect zelfstandig uitgebracht worden. Tijd om dromen waar te maken dus!

Maar zit iemand op mijn verhaal te wachten?

Om eerst uit te zoeken of mensen mijn verhalen wel willen lezen, begon ik deze blog. Voorlopig geen investering nodig, want ik begon op een gratis versie van WordPress. Ik typte mijn eerste verhaal dat tevens de inleiding zou worden van mijn boek. Ik durfde amper op ‘publiceren’ te drukken, want ik was heel onzeker. “Als ze mij in het verleden niet serieus namen, waarom zouden ze dat nu wel doen?” Ook maakte ik een facebookpagina. Tot mijn verbazing waren de eerste reacties zo ontzettend lief! Er viel een last van mijn schouders. Tja, iedereen heeft toch wel eens bevestiging nodig, nietwaar? De eerste maand werd mijn blog meer dan 8.000 keer bekeken en had ik ruim 3.000 bezoekers op mijn site.

Mensen spraken me aan over hoe leuk ze mijn verhalen vonden. Eerst bekenden, maar later ook wildvreemde mensen die in de winkel naar me toe kwamen. Blijkbaar kan ik dan toch meer! Dit gaf mij de bevestiging dat ik door moest zetten. Enig probleem is dat dit bloggen ook een hobby is geworden en dat ik daardoor minder tijd heb om verder te werken aan mijn boek. Achter de schermen wordt er echter nog steeds aan gewerkt en dat boek komt er wel, ik ben vastberaden.

Bedankt!

Ik wil jullie echt bedanken voor het meelezen en vaak ook meeleven. Sommigen onder jullie zetten ondertussen zelf de stap naar pleegzorg en anderen zien herkenning omdat ze, net zoals Bert en ik, pleegouder zijn. Maar er zijn ook mensen die door het lezen van mijn verhalen minder snel oordelen over het gedrag van sommige kinderen. Jullie begrijpen nu dat er vaak een achterliggende reden voor dat gedrag is en dat niet elk kind gebaat is bij dezelfde aanpak. Aan jullie allemaal: dankjewel!

Meer lezen over bloggen?

51. 17.686x begluurd…

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.