99. Hoe vertellen we onze pleegkinderen hun verhaal?

Een tijd geleden kreeg ik van onze pleegzorgbegeleidster 2 boekjes voor Robbe en Lotte. Het is een boekje over Beertje Bram die naar een ander huisje moet verhuizen omdat hij niet bij zijn papa en mama kan blijven wonen. In het boekje kan je vragen invullen over jouw pleegkind en zo wordt het hun eigen versie van het verhaal dus. Het helpt kinderen ook in de voorbereiding naar een pleeggezin. Robbe en Lotte hebben het op die manier niet echt mee gemaakt omdat ze nog zo jong waren toen ze bij ons geplaatst werden. (Lotte 2 weken, Robbe 5,5 maand.) Het boekje is ook bedoeld om pleegkinderen uit te leggen wie ze zijn, waar ze vandaan komen en bij wie ze nu terecht zijn gekomen.

Ik ben er vorige week met Robbe aan begonnen. Ik merk dat hij nog steeds worstelt met het feit dat hij zijn mama al zo lang niet meer gezien heeft. We kijken samen naar de foto’s van hun bezoekmomenten en laten hem vertellen over haar. Het doet hem goed om erover te praten, de dingen te benoemen zodat hij weet dat het niet zijn schuld is.

Ook kijkt hij de laatste tijd graag naar de foto’s van toen hij nog maar net bij ons kwam wonen en vraagt dan om over grappige momenten van toen te vertellen. Zo rolde hij zich tijdens het verschonen van de luier eens op zijn zij en zegende op die manier Bert zijn bureau in 😉 Hij blijft het een geweldig grappig verhaal vinden 😀 “Weet je nog papa? Dat ik op jouw bureau had geplast?” grinnikt hij dan.

Voor Lotte heb ik toen ze 5 jaar werd zelf een sprookjesboek gemaakt over haar verhaal. Dat ze uit de buik van haar mama komt en dat haar ouders heel veel van haar houden, maar dat de dokters en verpleegsters in het ziekenhuis gezien hadden dat ze wel eens belangrijke dingen vergaten. Soms een flesje of een nieuwe luier,… Daarom gingen ze een papa en mama zoeken die net zoveel van haar houden als haar eigen ouders, maar die geen dingen vergeten. Met zijn allen spraken ze af dat wij voor haar zouden zorgen, maar dat ze ook nog met haar papa en mama mocht gaan spelen. Ze leefden uiteraard lang en gelukkig 😉 Want nu had ze 2 mama’s en papa’s die haar graag zien!

Ik maakte het boekje op smartphoto.be, heel gemakkelijk, want het waren gewoon wat foto’s met wat tekst erbij. Eigenlijk is mijn eerste boek dus al lang uitgegeven, alleen in zeeeer beperkte oplage 😉

Ik denk dat we het op deze manier goed aanpakken, ik hoop dat toch als we er later op terugkijken. De openheid waarmee we ermee omgaan is voor Robbe en Lotte heel belangrijk… logisch ook, het is tenslotte hun verhaal <3

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.