93. Soms wou ik dat ik zoals Lotte was…

Ook al kom ik heel sociaal over, op sommige vlakken ben ik dat echt niet. Als ik ergens kom waar ik nieuw ben en niemand ken, ben ik echt iemand die de kat uit de boom kijkt. Ik zal niet snel iets zeggen en al zeker niet het voortouw nemen. Vroeger op school, nu op mijn werk… ik heb echt wel een half jaar nodig voordat ik me ergens op mijn gemak voel. Als ik dan eenmaal zover ben, ben ik ook echt luidruchtig en praat ik met iedereen, maar ik heb daar dus mijn tijd voor nodig.

Lotte is heel anders. Nu weet ik dat kinderen over het algemeen wel heel spontaan zijn, maar Lotte is toch nog een gevalletje apart. Ze zal zich nooit druk maken om onbekende plaatsen of situaties, vindt altijd wel iemand om mee te spelen en geeft er geen bal om wat een ander van haar denkt. Ze gedraagt zich jonger dan ze is: kan uren bezig zijn met het verzorgen van haar poppen, kruipt helemaal in haar wereldje en het maakt haar niet uit dat anderen haar horen praten tegen haar poppenkindjes 😉

Toen vorig jaar in september weer een nieuw schooljaar begon was ik zenuwachtig in haar plaats. Welke juf of meester zal er voor de klas staan? Bij welke kindjes zal ze zitten? Lotte haalt er haar schouders voor op: “Maakt toch niet uit…” En dan kwam ze om 15u uit school en zei ze: “Ik ben het enige meisje van mijn klas.” Wat heb ik me druk gemaakt: “Wat zielig, dat kind heeft niemand om mee te spelen. Hadden ze dat nu echt niet anders kunnen regelen?!” Maar nee hoor, Lotte vond het geweldig, de jongens zorgden goed voor haar en nu konden ze samen wild doen. Ze klimt overal op, haar benen staan vol blauwe plekken en ze kent ondertussen alles van Minecraft en Pokémon 😉 Maar uiteraard wel altijd in de mooiste rokjes en jurkjes!

Terwijl ik bang ben om te bellen met iemand, iets te vragen in de winkel of op restaurant, doet Lotte dat zonder problemen. Ze heeft inmiddels wel geleerd dat dat de manier is om dingen voor elkaar te krijgen. Tegenwoordig stuur ik haar er zelfs op uit om dat soort dingen voor mij te regelen, erg he?

Ik bewonder haar echt, hoe fijn moet het zijn om zo tevreden te zijn met jezelf? Ze zal zich voor niemand anders voor doen en voelt zich goed zoals ze is. Ze zegt regelmatig van zichzelf dat ze mooi, schattig en lief is. Een tijdje hebben we getwijfeld of het geen manier is voor haar om geen verdriet te voelen, maar ondertussen weten we wel dat ze echt gewoon door het leven fladdert. Laat ze maar doen, fladder maar! <3

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.