81. Wat doet dat nu eigenlijk met mij, geen eigen kinderen hebben?

Jarenlang was ik bezig, zeg maar gerust geobsedeerd, met het krijgen van kinderen. Ik moest en zou zwanger raken. Wat doet dat nu met mij, wetende dat dat na 11 jaar nog steeds niet gelukt is?

Minder dan je zou denken eigenlijk. Voor mij is het goed zoals het is nu. Ik heb de zorg over Lotte en Robbe en dat gat in mijn hart is echt opgevuld. Sommigen zullen het niet graag horen, want het zijn pleegkinderen, ze zijn niet van ons. Dat weet ik echt wel, maar dat neemt niet weg dat ik van hen hou, voor hen zorg en voor hen vecht alsof het mijn eigen kinderen zijn. Volgens de psycholoog heb ik zelfs de drang om dat nog meer te doen dan iemand anders, om aan de buitenwereld te tonen dat ik mee tel als moeder…

Dat gevoel is zo gegroeid, dat was in het begin echt niet zo. Toen Lotte als kleine baby bij ons kwam werd ik er constant mee geconfronteerd dat het een pleegkind was. Vragen over waar wij plotseling een baby vandaan haalden, huisbezoeken van de pleegzorgbegeleider en natuurlijk de bezoeken met de ouders. Tijdens het eerste jaar reed ik iedere keer na een bezoek weer huilend naar huis. Ik deed tijdens het bezoek enorm mijn best om haar papa en mama het gevoel te geven dat ik hun plaats zeker niet wilde innemen. Ik zei dan tegen Lotte: “Ga maar fijn bij mama op schoot, mama zal jou wat fruitpap geven, knuffel maar wat met mama…” Ik denk dat dat er uiteindelijk wel voor heeft gezorgd dat haar ouders mij goed geaccepteerd hebben als pleegmama, maar achteraf was het voor mij toch moeilijk. Ik drukte mezelf eigenlijk constant met mijn neus op de feiten op deze manier.

Toen de plaatsing van Robbe in orde gebracht moest worden bij de jeugdconsulent kwam zijn vooroordeel nogal fel binnen… Waar er bij de plaatsing van Lotte vooral dankbaarheid was dat we ze een warm nestje konden bieden, werden er door de consulent van Robbe harde woorden naar ons hoofd geslingerd. “Ik heb niet graag dat kinderen geplaatst worden bij een koppel dat zelf geen kinderen kan krijgen, die zijn veel te adoptief ingesteld!”

Hij moest eens weten hoe vaak ik mezelf ondertussen al had weggecijferd om de ouders van Lotte een beter gevoel te geven. Omdat ik zag dat dat werkte, zou ik dat er ook voor over hebben om een goede band op te bouwen met de moeder van Robbe. Van pleegzorg kreeg ik al 3 jaar te horen dat ik zo goed was in het ouderschap delen en nu kreeg ik dit over me heen!

Nu is Robbe ruim 4 jaar bij ons en denk ik dat zijn consulent al lang overtuigd is van het feit dat het ons niet te doen was om deze kinderen aan ons toe te eigenen. Dat we alles voor hen doen, kunnen ze alleen maar blij mee zijn, toch? Daar horen ook de moeilijke oudercontacten, sessies bij psychologen en psychiaters bij. Er is nu overigens met deze consulent een fijne samenwerking, voelen ons altijd gehoord en hij lijkt ons serieus te nemen als Robbe zijn pleegouders.

In onze familie- en vriendenkring horen we vaak dat ze het niet anders kunnen voorstellen; Robbe en Lotte horen er gewoon bij. En dat voelt voor ons uiteraard ook zo. Pleegkinderen mogen een kinderwens eigenlijk niet invullen, dat is zo. Maar eerlijk is eerlijk: wij hebben de kinderen nodig om gelukkig te zijn, maar andersom is dat voor hen ook zo. Kunnen we daar dan niet gewoon allemaal vrede mee nemen? Die kinderen hebben genoeg liefde in hun hartjes voor 2 paar papa’s en mama’s hoor! 😉

luidverlangen

One thought on “81. Wat doet dat nu eigenlijk met mij, geen eigen kinderen hebben?

  1. “Maar eerlijk is eerlijk: wij hebben de kinderen nodig om gelukkig te zijn, maar andersom is dat voor hen ook zo. Kunnen we daar dan niet gewoon allemaal vrede mee nemen? Die kinderen hebben genoeg liefde in hun hartjes voor 2 paar papa’s en mama’s hoor! 😉” Een waarheid als een koe!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.