74. “Hoe heet mijn echte papa?”

Laatst viel er tijdens het avondeten een doodgewone opmerking over papa. En dan had ik het uiteraard over Bert. Robbe reageerde er echter best vreemd op… Verbaasd en vol blijdschap vroeg hij al wijzend naar Bert: “Is dat mijn echte papa?!” “Ja, dat weet je toch,” zei ik. “Mijn echte papa? Die mij gemaakt heeft?!” vraagt hij hoopvol. En dan besef ik dat hij het dus niet over Bert heeft.

Ik schrik best wel van zijn vraag want hij is nog nooit over zijn papa begonnen. Robbe woont hier nu bijna 4,5 jaar en in die tijd hebben wij of Robbe nooit meer iets van hem gehoord. Een paar keer heeft hij naar de dienst van pleegzorg gebeld met de vraag om Robbe te mogen zien, maar er zijn nooit concrete bezoeken gepland omdat hij vervolgens nooit kwam opdagen op de gemaakte afspraken met pleegzorg.

Misschien heeft vaderdag hem aan het denken gezet? Of het feit dat Lotte wel praat over haar bezoekjes met mama én papa? In ieder geval: Robbe stelt zich vragen. En dat mag. We zijn er zo eerlijk mogelijk over, al weten we zelf ook niet alle antwoorden. “Hoe heet mijn papa?” Als ik hem de naam vertel zegt hij lachend: “Grappige naam!” Vervolgens vraagt hij: “Heb jij mijn papa ooit gezien?” “Nee jongen, wij hebben hem ook niet gezien, alleen op foto.” (lang leve facebook, want ik was natuurlijk ook nieuwsgierig 😉 ) Hij wou de foto ook zien en dus zocht ik hem weer op. Lotte was er ondertussen ook bij komen staan en riep al snel: “Ieuw, die is lelijk!” Robbe schoot onmiddellijk in de verdediging: “Niet waar, die is niet lelijk, da’s mijn papa!”

Dat pleegkinderen zo loyaal zijn ten opzichte van hun ouders, werd ons al verteld tijdens de selectieprocedure en dat blijkt dus bij allebei helemaal te kloppen. Hun mama en papa kunnen in hun ogen niets verkeerd doen 😉

Ik ben blij dat Robbe nu ook hardop zegt wat er in zijn hoofdje omgaat, alles beter dan opkroppen, want ik vermoed dat daar ook een deel van zijn frustratie zit. Ik wil ze zeker duidelijk maken dat hier over hun mama en papa gesproken mag worden, ook al zien ze hen (bijna) nooit. Op deze manier kunnen wij hen ook uitleggen dat sommige mensen er niet ‘kunnen’ zijn voor hun kindjes hoewel ze dat wel willen. Voorlopig neemt hij dat ook goed aan en legt hij zelfs al aan zijn juf uit dat er even geen bezoekjes zijn omdat zijn mama wat probleempjes heeft, maar dat zij hem wel mist. (en omgekeerd waarschijnlijk ook) Fijn dat hij zich goed genoeg voelt bij zijn juf om haar dit toe te vertrouwen. Hij doet het goed, onze Robbe, laat hem maar vragen en vertellen <3

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.