66. Just an average monday morning…

Hoe bij ons een doorsnee maandagochtend eruitziet? Oh, heel normaal hoor! Terwijl Bert zich in alle vroegte klaar maakt om naar zijn werk te vertrekken, begint de rest van ons huishouden stilaan te ontwaken. “Mama! Mijn piemel is omhoog!” roept Robbe vanuit zijn bedje. Zoals elke ochtend antwoord ik: “Da’s niet erg jongen, dat gaat wel over.” (Ik zou willen dat ik er bij Bert zo gemakkelijk van af kwam 😀 😀 )

Ik sta op, zet wat muziek op zodat de kindjes geen last hebben van een ochtendhumeur. Na al die tijd zou ik moeten beseffen dat het eigenlijk niks helpt, maar ja… “Mama, ik wil geen broek aan, want dan ben ik lelijk!” Ik haal mijn beste overtuigingskrachten boven zodat Lotte na een kwartier uiteindelijk toch de broek aan doet in plaats van het rokje. Robbe moppert ook elke dag om de kledingkeuzes die ik voor hem maak, maar ik heb geleerd dat te negeren. Op naar de ontbijttafel…

Ik vraag hen of ze boterhammen of cornflakes willen. Meestal zijn het cornflakes en zo ook vandaag. Ik vul voor hen allebei een kommetje: één van spiderman en één van prinsessen, om te voorkomen dat de hel alsnog losbreekt. Maar dan… “Lotte heeft meer cornflakes in haar kommetje! Dat is niet eerlijk!” Ik verzeker hem ervan dat ze allebei 57 stuks in hun kommetje hebben liggen, dat ik er bij allebei evenveel melk in heb gedaan en dat de lepels beiden even groot zijn.

Terwijl zij ontbijten, maak ik de boekentassen klaar. Een volle brooddoos voor Robbe en welgeteld 2 crackers voor Lotte die niet veel eetlust heeft. Lotte roept enthousiast: ‘Ja, ik heb mijn melk in chocomelk omgetoverd, lekker!” Ik zoek ondertussen de schoenen en jassen bij elkaar en zeg zo’n 28x dat ze moeten opschieten omdat we anders te laat zullen komen. Ik denk aan Bert die nu al rustig aan zijn bureau zit te werken… Niet eerlijk! 😉

“Oei mama, er zit toverchocomelk op mijn broek, mag ik dan toch mijn rokje aan?” “Pff toe maar,” denk ik. Daarna snel naar de auto, eerst Lotte naar school brengen en daarna Robbe. “Ik ga niet mee uitstappen mama!” zegt hij vastberaden. Ook deze discussie gaan we bijna dagelijks aan en na lang twijfelen loopt hij toch mee naar de schoolpoort om zijn zus nog een knuffel te geven. “Wat heb je een mooi rokje aan Lotte.” zegt de juf. “Zie je wel mama?!” zegt Lotte gniffelend. Op naar Robbe zijn school. “Er zit een steentje in mijn schoen.” Geloof mij, naar dat steentje ben ik al 2 jaar aan het zoeken, maar ik heb het nog steeds niet gevonden. Eenmaal op school nog een dikke knuffel en een kus en ook hij is vertrokken.

En zo vertrek ik naar het werk. Eenmaal op de parking denk ik: “Oef, werken… eindelijk rust!” 😉

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s