64. Eindelijk een oplossing!

Vijf weken is hij al thuis, vijf weken vraagt hij zich al af waarom hij niet naar school mag en hij wil zo graag… Een kind van 4 dat zich al zo vaak afgewezen voelde, voelt zich nog maar eens in de steek gelaten. Het is op praktisch gebied ook erg moeilijk om het allemaal op te vangen. Bert en ik gaan allebei werken en hebben de laatste tijd ook regelmatig moeten rekenen op de flexibiliteit van onze werkgevers. Op de dagen dat we dan toch allebei moesten werken, konden we rekenen op onze familie.

Ondertussen zijn de hulpverleners in gang geschoten en ben ik regelmatig met Robbe naar de dokter en kinderpsychiater geweest. Ook bij Traumazorg Limburg gaan we nu starten met een individuele behandeling voor hem. Daarvoor zullen we wekelijks naar Hasselt op en neer rijden. Hopelijk kunnen ze hem zijn gevoel van veiligheid teruggeven en met hem een manier bedenken om met zijn woede, die ontstaat uit verdriet en onzekerheid, om te gaan.

Robbe heeft behoefte aan voorspelbaarheid, dat geeft hem vertrouwen in wat komen gaat. Ik probeer hem dat zoveel mogelijk te geven, maar elke dag dat hij mee Lotte naar school brengt stelt hij me de vraag: “Wanneer mag ik terug naar school?” Ik kan hem geen antwoord geven omdat ik het zelf niet weet… Teruggaan naar zijn vorige school is geen optie. Ze kunnen hem nog 2 halve dagen per week aanbieden als er een andere juf aanwezig is, maar dat is natuurlijk geen oplossing. Maar wat dan wel?

Hoewel nog niet alle testen bij de kinderpsychiater zijn afgerond werd al vrij snel duidelijk dat hij (op dit moment) geen attest zal krijgen voor bijzonder onderwijs. Het is niet gemakkelijk om op deze manier, met deze historie, aan te kloppen bij een nieuwe school moet ik zeggen. Maar vorige week dachten we toch een oplossing te hebben: een leefschool. Kleinere klasjes, veel vrijheid, een huiselijke sfeer, veel nieuwe dingen leren buiten in de natuur,… het is een concept binnen het gewone onderwijs waar ik al langer warm voor liep, maar nooit de stap durfde zetten, uit angst voor verandering.

Vandaag gingen we er op gesprek omdat ze eerst duidelijkheid wilden hebben over wat Robbe juist nodig heeft op school. Ik begon op te noemen: voorspelbaarheid, zekerheden, regelmaat,… en terwijl ik het zei dacht ik even: “oei, zo gaat het hier eigenlijk niet…” En dat was ook de zorg van de directie: als hij die 3 zaken echt nodig heeft, kan hij beter naar hun hoofdvestiging gaan, waar ze les geven op de reguliere manier, waar elke dag volgens een bepaald vast ritme wordt ingedeeld. Hij was er welkom en mag er maandag beginnen. “Oef, wat een opluchting!”

Morgen komen ze nog eens samen met zijn vaste begeleidsters van het bijzonder onderwijs die hem sinds dit jaar extra ondersteuning geven. Pleegzorg en Traumazorg zullen er ook zijn om te zorgen dat de school weet hoe ze hem het best kunnen aanpakken. Ik ben blij dat ze er die tijd voor willen uittrekken. Hopelijk vindt hij er snel zijn plekje. Robbe mag morgen eens gaan kijken, maar hij was al overtuigd toen hij hoorde dat hij soep mag eten op zijn nieuwe school 😉 Op naar een nieuwe start! ❤

Advertenties

One thought on “64. Eindelijk een oplossing!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s