59. En we krabbelen weer op.

Dinsdag 20 februari. Het is avond en ik heb een huilbui. Ik kan van de kinderen niks verdragen en van Bert nog veel minder. Het is de tweede dag dat ik terug ben gaan werken en ik ben alweer helemaal op. “Je bent veel te vroeg terug gegaan!” Zegt Bert. Ik vraag me af of het wel aan het werk ligt. Ik ben door mijn collega heel goed opgevangen en ze lijkt echt aan te voelen wat me stress geeft. Ook deed het deugd om iedereen weer terug te zien en thuis even weg te zijn. Er staan deze dagen weer 3 afspraken op de agenda in verband met de kinderen en ik moet toegeven dat dat veel zwaarder doorweegt, ik kan me daar zo in opjagen!

Zo ben ik met Lotte nog eens naar de kinderpsychiater moeten gaan omwille van haar ADHD. Ze zei vrij snel dat haar medicatie niet veel effect meer had op haar gedrag. Gelukkig, er is een verklaring voor het feit dat ik haar weer 37x moet aanspreken eer ze reageert. Ook sliep ze pas na 23u, niet moe te krijgen gewoon! We gaan de overstap maken naar Concerta, dat werkt 12u aan een stuk waardoor ze geen last meer heeft van rebounds. Ook de dosering zou wat hoger zijn. Ik was benieuwd! Donderdag nam ze voor het eerst een grijs pilletje in plaats van een groen. (Gedaan dus met de stoplichten op groen te kunnen toveren ๐Ÿ˜‰)

Toen ik haar van school haalde, ging ik toch maar eens informeren bij de juf hoe het gegaan was. Ze was heel rustig geweest blijkbaar. Dat is al goed, maar ik was wel wat bang dat ik mijn vrolijke meisje kwijt zou zijn. Want hoe druk ze ook altijd is, haar enthousiasme en vrolijkheid horen gewoon echt bij haar. We stappen in de auto en ze begint weer honderduit te vertellen en ik word zoals altijd overladen met knuffels en kusjes. Fieuw! Dat is nog steeds mijn meisje! Ze is alerter en kalmer en sliep die avond om half 9. Halleluja!

Dan heb ik ook aangevraagd om wat minder te gaan werken en ik moet zeggen dat er een pak van mijn schouders viel toen ik de goedkeuring kreeg. Binnenkort dus een beetje meer ‘me-time’ ๐Ÿ˜Š Ik heb er weer even in moeten komen, maar het werken gaat elke dag beter.

Ook aan het huis wordt nog flink verbouwd, maar we beginnen al na te denken over de leuke dingen. Zo bestelden we ondertussen ook onze keuken. Iets om naar uit te kijken!

Bedankt voor jullie lieve woorden na mijn vorig bericht, dat heeft me goed gedaan!

Veel liefs, Lindsay.

Advertenties

3 gedachten over “59. En we krabbelen weer op.”

  1. Ben blij te lezen dat het weer een beetje beter gaat en dat je mooie vooruitzichten hebt. De afspraken worden na verloop van tijd wel zwaar het word ook een beetje onderschat door andere .Gelukkig is er altijd een lichtpuntje om naar uit te kijken ๐Ÿ˜Š

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s