50. Hoe het nu met Lotte gaat…

Na mijn post over ons verdrietig meisje heb ik van jullie veel lieve reacties ontvangen, waarvoor veel dank. Nu krijg ik her en der de vraag hoe het ondertussen met haar gaat, dus vandaar nog even een berichtje om te laten weten dat het alweer wat beter gaat met Lotte.

Vrijdagavond was ze nog best verdrietig en op een rustig moment kwam ze bij mij zitten en vroeg ze wanneer ze nog eens mocht fietsen. “Ik wil nog meer oefenen, want ik wil heel goed worden in fietsen, supergoed!” Ik zeg haar dat het veel te slecht weer is en dat we dat nog wel eens doen als het droog en warm is buiten. Maar ze blijft door zeuren. Ik zeg: “Lotte toch, waarom wil je nu zo graag fietsen?!” Ze antwoordt: “Als mijn mama niet met de bus naar mij komt, dan ga ik wel op de fiets naar haar…” Het breekt mijn hart, ze is er toch echt wel mee bezig 🙁 Ik vertel haar dat dat echt niet gaat, haar mama woont ook veel te ver weg.

Afgelopen weekend kwamen de praatjes weer terug. Toen ze weer kwam knuffelen, dacht ik dat ze verdrietig was. Ik vraag haar: “Is er misschien iets dat ik kan doen meisje? Zodat je je beter voelt?” Antwoordt ze: “Ik denk dat een snoepje wel zal helpen ja.” Deugniet! Maar liever zo, dan verdrietig. Ook op school heeft ze de nodige afleiding en wordt ze heel goed opgevangen, echt fijn! Bovendien is het een fijne week met als afsluiter morgen het kerstfeestje.

Het hartje lijkt voor nu dus weer gelijmd en hopelijk blijft dat zo. Waarschijnlijk komt er binnen een week weer een post over haar ondeugende streken 😉 Op naar een fijne kerstvakantie voor Robbe en Lotte zou ik zeggen. (Mama gaat ondertussen nog wel wat werken 😉 )

 

hier lees je waarom ze zo verdrietig was.

luidverlangen

2 thoughts on “50. Hoe het nu met Lotte gaat…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.