49. Dappere ik in het donker…

Het is hier even druk de laatste dagen en ik ben ontzettend moe, vandaar al even niks meer gepost hier. De feestdagen zorgen voor werkdagen die net iets zwaarder zijn dan andere dagen en bovendien had ik ’s avonds ook nog van alles op de planning staan.

Zo moest ik maandag eerst naar een oudercontact van Robbe (ja, ik kreeg een ‘normaal’ oudercontact van een kwartiertje 😀 ) en daarna ben ik nog naar een infoavond van Pleegzorg Limburg gereden om daar wat mensen warm proberen te maken om in het pleegzorgavontuur te stappen.

Over avontuur gesproken! Zoals sommigen van jullie weten ben ik een enorme angsthaas. Ik rijd niet graag ergens naartoe waar ik nog nooit geweest ben, ben bang in het donker en heb bovendien ook nog piemelvrees. Die laatste ben ik gelukkig niet tegen gekomen, maar ik ben dus wel in het donker naar een voor mij onbekende bestemming gereden. 40 minuten gespannen in mijn stuur geknepen en dan moest het parkeren nog beginnen! Ik ben er zo eentje die op voorhand op streetview opzoekt of er genoeg parkeermogelijkheid is. Plaats genoeg, want er was een ondergrondse parking… Nog iets dat ik niet graag doe.

Ik was al blij dat ik de weg makkelijk gevonden had en ook van de parking tot de bestemming was het maar een kort stukje. Fieuw ik was binnen! Maar ik kreeg de adrenaline maar niet uit mijn lijf haha! Ik moest door een lange gang en ik maakte mezelf wijs dat ik met rustig in en uitademen wel weer ‘normaal’ zou gaan doen. Niet dus! Ik begon bijna te hyperventileren… Ik kom in die zaal en verwachtte mij aan een paar man die rond de tafel zouden zitten, maar zie tot mijn verbazing een tribune staan!

De dames van Pleegzorg zagen natuurlijk meteen dat ik nerveus was. Pff ik schaamde mij dood. Ze dachten dat ik zenuwen had om mijn verhaal te vertellen voor al die mensen. Dat vond ik ook spannend maar ik stond gewoon te trillen van mijn rit naar daar. Ik had nog een uur om te bekomen, want pas dan zou ik het woord moeten nemen. Eind goed al goed, denk dat mijn verhaal nog redelijk is overgekomen en als dank kreeg ik een fles prosecco mee naar huis. (Die hadden ze me misschien eerder moeten geven 😉 )

Met Bert had ik afgesproken dat ik hem zou bellen als ik ’s avonds laat naar de auto zou terug lopen. Dan kon hij me aan de praat houden als ik bang was. (ja dus!) Maar ik moest natuurlijk ook mijn parkeergeld betalen. Toch maar ophangen, want het zou me wel lukken. Zo flink van mij 😉 Maar op het moment dat ik mijn kleingeld uit mijn jaszak wil nemen, hoor ik een mannenstem achter mij. Van het schrikken gooi ik al mijn kleingeld uit mijn jas. Tja de mensen die zich bezighouden met de camerabeelden zullen wel gelachen hebben!

Maar met dit schrijven is dus bevestigd dat ik het allemaal overleefd heb 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s