48. “Ik denk 100x aan mama, maar mama denkt 0x aan mij…”

Het is een moeilijk bericht vandaag… Ben constant mijn woorden aan het wikken en wegen, wil mijn gevoel kwijt, maar besef ook dat er veel mensen meelezen. Zou ik het wel online gooien of toch beter niet? Als ik een eerlijk beeld van pleegzorg wil geven, moet ik wel, want ook dit hoort er bij…

Gisteren was het bezoekdag voor Lotte. Ze ziet haar ouders een paar keer per jaar en gisteren was het dan zover. Hoewel het lang niet altijd goed gaat, blijft ze er ontzettend naar uit kijken. ’s Morgens wordt ze na een goede nacht wakker en ze begint meteen over het bezoek. “Mag ik straks Lindsay tegen jou zeggen, dan zeg ik tegen mijn echte moeder ‘mama’?”  Hoewel het me een beetje raakt zeg ik haar dat het altijd goed is, dat zij mag kiezen wat ze wil zeggen. “Ja, want jij bent mijn echte mama niet!” Slik… ze begint wat gemeen te worden zo op de vroege morgen. Maar ik zet mijn knop om en probeer me in haar plaats in te leven. Het is voor haar ook niet gemakkelijk. En hoewel ik het mooi vind dat ze zo loyaal is naar haar ouders, weet ik dat haar beeld van hen niet realistisch is. En spijtig genoeg gaat ze ook de realiteit moeten leren, beseffen waarom ze bij ons woont en niet bij haar ouders.

Ik krijg na school een briefje mee van haar juf dat ze een moeilijke dag heeft gehad, waarschijnlijk last van spanningen. Een paar uur later zitten we in de auto onderweg naar de dienst van Pleegzorg. Vol verwachting gaan we naar binnen, tenminste Lotte, want ik ben al wat op mijn hoede…

De pleegzorgbegeleidster schud haar hoofd al om mij duidelijk te maken dat haar papa en mama er niet zijn. Eenmaal in de bezoekruimte vertelt ze Lotte het slechte nieuws. Lotte reageert amper, is bezig met al het speelgoed dat ze ziet en wil spelen. Na een half uurtje probeert de pleegzorgbegeleidster haar uit te leggen dat ze verdrietig en boos mag zijn, maar dat het vooral niet de schuld van Lotte is. Echt veel reactie komt er nog niet, alleen dat ze het een beetje jammer vindt.

Eenmaal thuis, op een rustig moment geeft ze aan Bert en mij toe dat ze wel heel verdrietig is: “Ik had vandaag wel 100x aan mijn mama gedacht en ze heeft 0x aan mij gedacht…” Arm kind, weer die teleurstelling! Ik voel me machteloos omdat ik er niks aan kan doen. Ik weet dat kwaad worden geen zin heeft, haar ouders zullen het echt niet met kwade bedoelingen doen, maar op zo’n moment is het voor mij toch moeilijk om geen boosheid te voelen. Ja, we zullen het opvangen en ja, we gaan haar troosten, maar hoeveel veerkracht moeten we verwachten van zo’n meisje?!

fb1

Vanmorgen gaf ze aan dat ze er niet meer over wou praten en gelukkig was er op school een hoop afleiding omdat er verschillende activiteiten waren vandaag. Ze zijn op school ook op de hoogte en samen proberen we haar zo goed mogelijk op te vangen. In het begin van ons pleegzorgavontuur was het mijn droom om een fijne samenwerking te hebben met de ouders en ik hoef mezelf niets kwalijk te nemen, ik heb 7 jaar heel veel inspanningen gedaan om zoveel mogelijk bezoekmomenten te hebben voor onze lieve meid, want dat verdient ze echt. Spijtig genoeg is voor sommige mensen gewoon geen hulp genoeg en kan ik alleen maar hopen dat het ooit beter wordt.

Gelukkig is Lotte een vrolijke meid en hoop ik dat ze genoeg over haar verdriet praat, want ik heb haar geleerd dat haar ‘verdrietjes’ anders aan haar hartje blijven plakken.

 

Lees ook hoe Lotte in ons leven kwam:

8. HET telefoontje!                                   9. Daar is ze dan!

10. Onze laatste dag kinderloos           11. We zijn met 3!

 

luidverlangen

5 thoughts on “48. “Ik denk 100x aan mama, maar mama denkt 0x aan mij…”

  1. Helaas hoort dit ook bij pleegzorg… Maar het is Lottes schuld niet en al zeker ook niet jouw schuld Lindsay! Als ik al jouw verhalen lees, prachtig hoe jij je moed steeds weer bijeenraapt en je allerbeste beentje voorzet voor Robbe en Lotte! Ik kan mij voorstellen dat het echt aankwam toen Lotte zei dat ze Lindsay wou zeggen en niet mama… Dikke virtuele knuffel x Veerle

  2. Beste Lindsay,het is heel moeilijk voor mij om hier gepast op te reageren. Je hebt al zo je best gedaan om deze situatie in goede banen te leiden. Ik denk dat de tijd rijp is dat Lotte meer informatie krijgt over de ware omstandigheden. Waarom grote broer en zus mama en papa niet zien, waarom ze bij jou is en niet bij hen, waarom? Deze vragen beantwoorden en geen verbloeming van de situatie kan alleen maar Lotte ten goede komen en ik weet waar ik over spreek. De opluchting voor jullie en achteraf voor Lotte doet wonderen voor jullie relatie op lange termijn en Lindsay doen wat aanvoelt wat voor jou het beste is. Dikke knuffel en kusjes van broer en zus! 💖😚

    1. Daar zijn we mee bezig samen met pleegzorg, hebben harde woorden gezegd maar ze praat alles weer goed… Ze kunnen in haar ogen niks verkeerd doen… Komen broer en zus binnenkort nog eens langs ? 😊

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.