21. Niet 1 mama en papa, maar 2!

Ondertussen zijn we dus al een aantal jaren pleegouders en kennen we het klappen van de zweep: het contact met de ouders, de huisbezoeken van de pleegzorgbegeleidster en ook de gesprekken met consulenten en jeugdrechters… Ik begrijp dat het niet voor iedereen is weggelegd, maar ondanks deze bijkomstigheden zijn we nog altijd blij dat we ooit aan pleegzorg begonnen zijn.

Ik heb er altijd veel moeite in gestoken om een goed contact te hebben met de ouders van de kindjes. Soms is het niet gemakkelijk hoor. Zij kunnen voor mij als een bedreiging aanvoelen en omgekeerd ben ik die vrouw die hun kind in huis heeft (af)genomen. Ik kan me althans inbeelden dat dat zo gevoeld moet hebben in het begin: dat ik hun kind af heb genomen. Maar op den duur zien ze ook wel in dat het de jeugdrechter is die die beslissing nam, niet ik. En als ze niet bij ons zouden wonen, woonden ze in een ander gezin, niet bij hun ouders. Ik heb hen altijd het gevoel gegeven dat zij meetellen en hoewel het een tijd geduurd heeft, zien ze dat nu wel allemaal in. Zo zorgen we er samen voor dat de kinderen niet tussen 2 vuren in staan.

Een mooi moment was dat we een bezoek hadden met Robbe en zijn mama… In het verleden kroop hij vaak angstig op mijn schoot omdat hij ondertussen meer aan mij gewend was. Een situatie die niet gemakkelijk was voor zijn mama natuurlijk. Ze reageerde daar ook niet bepaald vrolijk op en dat gaf uiteraard nog meer spanningen. Maar door veel geduld langs mijn kant en zeker ook langs die van zijn mama begon Robbe meer en meer op zijn gemak te zijn. De dag dat hij bij het bezoek absoluut aan de hand van mij EN zijn mama wilde stappen, gaf ons de bevestiging dat we goed bezig waren met zijn allen.

Lotte wordt jammer genoeg regelmatig teleurgesteld door haar ouders en dat geeft me soms echt een gevoel van machteloosheid. Ze beseffen echt niet hoeveel verdriet ze ervan heeft, anders zouden ze het wel anders doen. Wij als volwassenen kunnen inzien dat ze het niet opzettelijk doen en dat ze hun eigen problemen hebben, maar voor zo’n kleine meid valt het niet altijd mee. “Komen ze niet omdat ik niet lief ben?” vraagt ze dan… We proberen het zo goed mogelijk op te vangen door haar te troosten en 100x uit te leggen dat het niet aan haar ligt. Maar makkelijk is het niet.

Toen ze 5 jaar werd hebben we voor haar een boekje gemaakt: ‘Het sprookje van baby Lotte.’ Hierin hebben we haar in Jip en Janneke taal uitgelegd waarom haar papa en mama niet voor haar konden zorgen, hoewel ze heel veel van haar houden. Dat de verpleegster en de dokters in het ziekenhuis een papa en mama zouden zoeken die net zoveel van haar houden, maar die ook voor haar konden zorgen. En dat ze de rest van haar leven nog mocht gaan spelen met haar papa en mama tijdens de bezoekjes. Dat ze heeel speciaal was omdat ze niet 1 mama en papa heeft die haar graag zien, maar 2! Trots dat ze was!

Als ze dan ’s avonds tegen je aankruipt en zegt: ”Mama, ik ben zo blij dat de verpleegster jou gevonden heeft,” dan smelt je hoor, ben maar zeker!

luidver

Het zijn mijn hartendiefjes, zie ze staan met zijn tweetjes, ik ben zo trots op hen!

Advertenties

4 gedachten over “21. Niet 1 mama en papa, maar 2!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s