18. Een jongetje!

Kerstmis ging voorbij, geen telefoontje… Nieuwjaar ging voorbij, weer geen telefoontje. Uiteindelijk komt dat moment pas op 7 januari. Weer zeggen ze dat ze later die week willen langskomen om het verhaal te doen van een kindje dat volgens de matching van het pleegzorgteam goed in ons gezin zou passen. Het was wel een complexe plaatsing…

Oh nee, daar hebben we dat woord weer: complex! De laatste keer viel dat echt niet mee. We gingen er al iets voorzichtiger mee om, vertelden het enkel tegen een paar mensen, durfden nog niet echt blij te zijn.

En daar zaten we weer, vol spanning te wachten tot ze zouden aanbellen. Maar ze kwamen maar niet. Weer om de minuut naar buiten kijken, nog eens testen of de deurbel het wel deed. Bert krijgt telefoon: het waren de dames van pleegzorg die zeiden dat er niemand open deed?! Wat blijkt? Ze staan in de juiste straat, bij het juiste nummer, maar de verkeerde gemeente! Ach ja, die spanning kan er ook nog wel bij 😉

Terwijl ze plaatsnemen in de zetel, ben ik in de keuken koffie aan het zetten. Ondertussen beginnen ze aan hun verhaal. Het was weer een jongetje en meteen noemden ze zijn naam… Amai maar liefst 12 lettergrepen! Daar zullen we op moeten oefenen 😉 Vanaf dat moment begon ik mij een beeld te vormen van dat manneke. Een beeld dat achteraf overigens helemaal niet klopte. Hij was op dat moment 4,5 maand oud.

De reden dat het complex was had te maken met de omgang met zijn ouders. Iets waar we niet bang voor waren en ik denk dat ze bij pleegzorg ondertussen ook wel wisten dat we geleerd hebben om niet te oordelen, dat is de job van de rechter. Ze zeiden weer dat we er maar eens over moesten nadenken en moesten terugbellen als we eruit waren. Ik knikte rustig ja, maar dacht ondertussen: “Ik wil hier niet meer over nadenken! Kom maar op!”

Toen ze weg waren bleek gelukkig dat Bert het ook zag zitten. Snel wat familie opbellen, want we waren echt blij! De volgende dag snel aan pleegzorg laten weten dat we ervoor gaan!

Die waren op hun beurt erg blij dat we het avontuur aandurfden. Maar zo rap het bij Lotte ging, zo traag zou het nu gaan. De bedoeling was dat er eerst een kennismaking met de ouders zou zijn maar ook deze keer lukte dat niet. Dus volgde er een plaatsing zonder kennismaking. Het viel me eerlijk gezegd wel tegen dat ook dat niet over 1 nacht ijs zou gaan. Robbe (schuilnaam) zat op dat moment nog in een crisispleeggezin en begon zich daar al wat te hechten… Het was de bedoeling dat we zijn ‘verhuis’ rustig zouden opbouwen. Eens bij het crisispleeggezin op bezoek, dan eens een uurtje bij ons, een dagje, een weekend,… Ik begreep het allemaal wel maar van binnen dacht ik ook: “Waar zijn we mee bezig, het is nog maar een baby, wat weet hij ervan?!”

De eerste keer dat ik hem zag, was ik meteen verliefd, wat een mooi manneke! Het gezin waar hij nu zat was ook ontzettend lief en de samenwerking verliep vlot. Maar de keren dat ik hem ging halen viel het me op dat hij letterlijk paniek in zijn donkerbruine oogjes kreeg vanaf het moment dat ik bij ons thuis de drempel over ging. Hij weende ook veel en ik kreeg hem slecht getroost. Ik begon te begrijpen waarom we die overgang rustig aan moesten laten verlopen, het was duidelijk dat hij niet op zijn gemak was bij ons.

En hoewel ik dat wel voelde, durfde ik dat toen niet goed uit te spreken. We moesten blij zijn, zeggen dat alles goed ging. Zijn hoofdje dat hij ondertussen helemaal had opengekrabt liet gewoon zien hoeveel stress dat kleintje al had 🙁 Als hij zich kwaad maakte, spande hij zich zo fel op dat hij recht stond tegen de leuning van de zetel. “Een mannetje met karakter”, grapte ik dan. Maar ik voelde toen al dat er misschien meer aan de hand was…

luidverlangen

2 thoughts on “18. Een jongetje!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.