17. The day I said “I do”

16 juli 2012, ik heb pauze op het werk en bel even met Bert. Hij vertelt dat hij aan de kassa in een winkel staat aan te schuiven. Mijn eerste reactie was: “Huh? Jij in een winkel?! Zijn je sigaretten op?” Als er iemand een hekel heeft aan winkelen, is Bert het wel, vandaar mijn verbazing. Maar hij was dus echt boodschappen aan het doen. Ik vertel tegen Mireille, mijn collega (want baas hoort ze niet graag) dat ik het zo raar vind… “Die heeft een verrassing voor u denk ik” zei ze. Ik vond het maar gek.

Nog een paar uurtjes werken en dan kon ik naar huis, heel nieuwsgierig was ik. Ik kwam thuis en de geur van het eten kwam me tegemoet. De tafel mooi gedekt en Lotte zat al in haar eetstoel. “Verrassing!” Zei Bert opgetogen. Ik was stomverbaasd, want dit gebeurde niet vaak 😉. Het eten was voor mij teveel gepeperd maar daar zei ik natuurlijk niks van,  hij had zich zo uitgesloofd… Na het eten ging hij opnieuw de keuken in en toen hij terugkwam ging hij ineens op 1 knie voor mij zitten en stelde DE vraag: of ik met hem wilde trouwen! Natuurlijk wilde ik dat, ik zeurde al jaren aan zijn kop dat ik wilde trouwen. De ring zat als gegoten! (Ik zeg ‘zat’ want ondertussen is hij veel te klein 😉)

Ik wilde meteen de familie verwittigen en één voor één brachten we ze op de hoogte. De meesten dachten dat we met babynieuws kwamen, want ook zij hadden een bruiloft niet meer verwacht.

Het deed me deugd om wat afleiding te hebben nu ik alles moest gaan regelen voor de grote dag, want het telefoontje van pleegzorg bleef nu al een tijdje uit. Ik kon dus mijn zinnen wat verzetten.

Op de dag dat we 10 jaar samen waren, gaven we elkaar het ja-woord. Een mooie dag en ik was blij dat we eindelijk getrouwd waren…trouw12072013 155

Maar daarna zat de focus weer op dat tweede pleegkindje dat maar niet kwam… ik begon wat te twijfelen: “Misschien moeten we het toch maar bij 1 kindje houden,  nemen ze het ons toch kwalijk dat we ‘nee’ gezegd hebben tegen dat jongetje?” Van alles ging door mijn hoofd…

18 december 2013, we hebben een begeleid bezoek van Lotte met haar ouders. Daarvoor moeten we naar de dienst van pleegzorg. Terwijl we daar zitten zegt de begeleidster: “Hebben ze jullie al gebeld?” Ik vertel haar van niet en dat het me wel wat lang begint te duren. Maar dan zegt ze dus dat ze weet dat er een match is en dat we ieder moment telefoon kunnen krijgen. Ik voel mij weer helemaal hyper worden. Nu zat Bert dus met 2 stuiterballen in huis 😉 We dachten dat we misschien met de feestdagen een extra stoeltje mochten zorgen dit jaar. Maar het telefoontje bleef weer uit…

Advertenties

One thought on “17. The day I said “I do””

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s