16. We falen…

Het ging niet zo snel als bij Lotte, maar na een drietal maanden kregen we toch weer dat belangrijke telefoontje. Maar het voelde meteen anders… Nu kregen we de vraag of we later die week tijd hadden om te luisteren naar een voorstel rond een kindje. Later die week… echt iets voor mij. NOT! Ik wil zulke dingen liefst meteen weten, maar ja, nu zat er niks anders op dan even geduld te hebben.

Op het werk heb ik wel weer meteen verteld dat ik waarschijnlijk binnenkort weer loopbaanonderbreking zou opnemen. Er werd onmiddellijk een affiche in de winkel opgehangen om alvast een vervangster voor mij te zoeken. (Ja ik weet het, het is moeilijk te geloven, maar ik ben vervangbaar 😉 ) Als ik bekenden tegenkwam vertelde ik ook vaak het nieuws dat er waarschijnlijk een tweede kindje zou bijkomen.

Een paar dagen later zaten we daar weer: in onze zetel zenuwachtig te wachten tot de mensen van pleegzorg zouden aanbellen. Dan weer wat ijsberen door het huis, kijken door het raam of er al een auto aan kwam rijden,… Maar toen de bel dan ging, liet ik ze even wachten en deed ik alsof ik nog met van alles bezig was 😀

Ze gingen zitten en vertelden meteen dat het om een complexe plaatsing zou gaan. Ze vertelden dat het om een jongetje van 3 maanden ging. Mijn hart maakte een sprongetje: “yes, weer een kleintje en een jongetje deze keer!” Ze legden nog een aantal zaken uit over zijn achtergrond, wie zijn ouders waren en ik begreep eigenlijk niet goed wat daar nu zo complex aan was. Omgang met (evt moeilijke) ouders schrok ons ondertussen echt niet meer af.

Maar dan vertelden ze over zijn gezondheid… Het kind had toch wel zware problemen. Ik ga er niet teveel over uitweiden, maar voor ons zouden de zorgen te groot zijn… Ze zochten een gezin die met hem de hele medische mallemolen in zou gaan. We werden er stil van. Dit bedoelden ze dus met complex… We beloofden dat we erover na zouden denken en de volgende dag zouden bellen.

Ik was eerlijk gezegd blij dat ze de deur uit waren, want Bert en ik hadden nogal wat te bespreken. We vonden het heel moeilijk om toe te geven, maar dit zagen we echt niet zitten! De vele zorgen voor dit kindje in combinatie met ons werk en ondertussen ook ons Lotte, want daar moesten we ook rekening mee houden. Met dit scenario had ik geen rekening gehouden 🙁 Ze hebben het tijdens de selectieprocedure meerdere malen aangehaald: als je denkt dat het niet bij uw gezin past, durf dan ook ‘nee’ te zeggen. Ik heb daar toen nooit verder over nagedacht want ‘nee’ zeggen zou voor ons geen optie zijn.

Maar nu dus toch. Het voelde als falen. Alsof ik dat mannetje die op een gezinnetje lag te wachten ontzettend in de steek liet. Met lood in mijn schoenen belde ik de volgende dag terug naar pleegzorg om hen te vertellen dat we het niet gingen doen. Ze hadden het al verwacht, hadden gezien aan onze gezichten dat we geschrokken waren. Ze hebben zeker 3 keer gezegd dat we ons niet schuldig moeten voelen, maar ik kan je zeggen, het voelde echt niet goed aan 🙁

Als ik dit in mijn omgeving vertelde, reageerde men verschillend: mensen die ons begrepen, maar ook mensen die ons veroordeelden.

Zelfs tot op de dag van vandaag denk ik soms nog aan hem. Aan zijn naam, die helemaal onze smaak was. En aan de gedachte dat hij alleen zou zijn… Ondertussen weet ik dat hij in een gezinnetje terecht is gekomen en niks tekort komt.

Nee, dit was even een groot verschil met de blijdschap die we de eerste keer meemaakten…

luidverlangen

One thought on “16. We falen…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.