14. Ouderschap delen.

Ze groeide op tot een vrolijke meid, want dat is ze echt. Een meisje dat zingend wakker wordt, dat danst telkens ze muziek hoort en zeker 10 maal op een dag komt duidelijk maken dat ze me graag ziet: met een kusje, een knuffel of I love you mama! Vanaf het moment dat we haar in huis kregen, ben ik veranderd, ik had het gevoel dat ik nu pas meetelde. Eigenlijk erg dat ik dat moet zeggen, maar zo voelde het voor mij aan, misschien omdat ik zo’n belangrijke taak had gekregen. Ik zie haar als mijn eigen kindje en hou onvoorwaardelijk van haar, maar heb ook geleerd hoe ik het moederschap moet delen. Ze heeft nu eenmaal al een moeder. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat het eerste jaar niet gemakkelijk vond. Vooral op de terugweg naar huis als ze bij haar mama was geweest werd ik weer met beide voeten op de grond gezet: ik ben haar pleegmama.

Tijdens de selectieprocedure werd het feit dat we zelf geen kindjes konden krijgen gezien als een minpunt voor ons, omdat we misschien te ‘adoptief’ ingesteld zouden zijn. Ondertussen weet ik wel beter: het is juist onze kracht geworden. Ik gebruik mijn verdriet om mij te kunnen inleven in het verdriet van de ouders. Wat ook de reden is waarom de kinderen niet bij hen kunnen opgroeien, het moet hen verdrietig maken. Ik maakte er mijn sterkte van om hen het gevoel te geven dat ze nog meetelden als papa en mama. Dat zat in kleine dingetjes zoals: tijdens de bezoeken kleertjes aandoen die ze ooit van hen gekregen had, de fruitpapjes proberen te ‘plannen’ tijdens het bezoek, zodat mama dat ook eens kon geven en toen ze wat groter was, moest ze aan haar mama vragen of ze oorbelletjes mocht. (Ik wist zeker dat het antwoord ‘ja’ zou zijn hoor 😉 )

Het zorgde voor een betere band tussen ons en Lotte zou niet het gevoel krijgen dat ze moet ‘kiezen’. Rust is wat ik wilde voor haar, dat ze van ons allebei mag houden. Wat ik heel belangrijk vind is dat ze weet dat ze gewenst is en dat ze zich speciaal voelt, dat ze gezegend is met een dubbele portie liefde!

Lotte deed het goed, ze kroop met 11 maanden, zette haar eerste stapjes toen ze 14 maanden was. Ik heb een jaar loopbaanonderbreking genomen om bij haar te zijn. Ik was er elke dag en bij wie zette ze haar eerste stapjes toen ik weer ging werken? Bij Bert! Ik kwam thuis van het werk en we zouden daarna naar de verjaardag van een vriendin gaan. In de auto zegt Bert heel droog: “Oh ja, ze heeft een paar stapjes gezet.” Ik draai mij om en zeg: “Wat?! En dat zeg je nu pas?!” We komen op het verjaardagsfeestje van Brechje aan en ik vertel aan mijn vriendinnen dat ze kan stappen. “Oh echt?” zegt Tine “Kom eens hier Lotte, kom maar.” En jawel hoor, daar ging ze. Uiteindelijk nam ze dan ook maar even de moeite om naar mij toe te stappen 😉 De deugniet, wat maakte ze me trots!

 

Advertenties

2 gedachten over “14. Ouderschap delen.”

  1. Lindsey,
    Je kan prachtig vertellen. Ik lees elke keer weer vol spanning. Ik zie nu dat jullie een fantastisch leven hebben opgebouwd en ik vind het leuk om op deze manier weer helemaal bij te benen ☺ . Krijg zelfs terug wat heimwee 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s