Vorige week gingen we met ons gezinnetje een dag naar de Winter Efteling, iets wat ondertussen al een traditie is geworden in de kerstvakantie. We kennen er dan ook al goed onze weg. We starten altijd in de Droomvlucht, in de hoop dat de wachttijd dan nog niet te lang is. Ik wil altijd eerst die attractie doen en daarna op het gemak een koffietje drinken.

Terwijl we een shortcut door het Sprookjesbos nemen, merk ik dat ik een beetje duizelig word en besef dat ik nog niet ontbeten heb en het is nu al 11u. Ik baalde een beetje dat we desondanks toch een half uur zouden moeten aanschuiven. Hoewel ik echt draaierig word, besluiten we dan maar naar het Carnaval festival te vertrekken. Robbe is in zijn nopjes, maar Lotte voelt zich al te groot. Ik beloof haar om hierna met haar in de achtbaan te gaan die ernaast ligt…

Daar stond ik dus met haar aan te schuiven. Nog steeds zo draaierig als wat, maar als mama moet je soms opofferingen maken h├Ę ­čśë Ik heb alles bij elkaar gegild en kwam zoals ieder jaar tot het besluit dat ik er niet meer zo goed tegen kan. Bert wacht ons op en zegt: “En nu is het tijd voor koffie en iets te eten, want ik heb honger.”

We komen het zelfbedieningsrestaurant in. De kinderen zien al snel iets liggen dat er niet alleen leuk uitziet, het is ook nog eens gezond: Een broodje met fruit en groente op een stokje. Terwijl Bert gaat voor een broodje gezond, ben ik zoekende… “Soep, broodjes, warme gerechten,…” fluister ik in mijzelf, maar ik ben op zoek naar iets anders…

Daar sta je dan! Wat sta je me daar uit te dagen in die prachtige vitrine. Ik zie je rondjes draaien met al je broertjes en zusjes alsof je me wil zeggen: “Pak me dan, als je kan!” Ik open het deurtje en plots hoor ik engelen zingen. Daar ben je dan, nog even en je bent van mij! Jij bent de reden waarom ik naar de Efteling kwam: jij bent mijn chocoladebol!

We schuiven aan om ons eten te betalen. De vrouw aan de kassa lacht vriendelijk en wenst ons een fijne dag. Ze moet vast denken dat haar vriendelijkheid die glimlach op mijn gezicht tovert, maar niets is minder waar… die glimlach komt door jou!

We hoeven niet te zoeken naar het beste plekje om te zitten. Nee, het eerste plekje is goed genoeg. Even zet ik mijn ‘mamaknop’ uit, die splinter probeer ik straks wel uit haar handje te halen… Nee, dit moment is voor jou en mij.

We weten allebei hoe ik te werk zal gaan: Ik prik mijn vorkje strategisch vier maal in jouw bruine bolletje totdat er een vierkantje ontstaat. Weer hoor ik die engelen zingen bij het zien van die lekkere slagroom. Die eerste hap… ik voel mij ontspannen, weg duizeligheid. Mijn lichaam lijkt mij te bedanken voor de keuze die ik twee minuten geleden maakte toen ik jou zag ronddraaien in dat sprookjesachtige glazen kastje.

Vijf minuten lijkt er niets of niemand anders te bestaan dan jij en ik. Lieve chocoladebol, dankjewel! Mijn dagje Efteling kan al niet meer stuk! <3

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.