19 december 2019

198. De reden waarom het écht niet goed ging hier…

Dat het hier de laatste tijd niet lekker liep weten jullie ondertussen. Maar eigenlijk was de dood van Lotte haar papa er net teveel aan. Ik liep namelijk al anderhalve maand te janken omdat er zorgen waren rond Robbe. Waar het anderhalf jaar zo goed heeft gegaan, liep het nu toch fout.

Wat waren we trots dat hij zo goed is gestart in het eerste leerjaar! Hij ging graag naar school, deed heel goed zijn best en kon goed mee met het snelle tempo. De hulp die de zorgjuf van de kleuters de eerste periode zou bieden, leek helemaal niet nodig. Hij leerde vlot alle letters en begon met lezen. Hij maakte zijn taakjes en luisterde aandachtig naar de uitleg van de juf. Die goede start bleek echter zijn grootste valkuil…

Als hij thuis kwam was hij ontzettend druk en moest hij zich zeker anderhalf uur uitkuren. Ik kreeg het vermoeden dat hij zich inhield op school, zo graag wou doen wat van hem verlangd werd… was het misschien meer dan hij aankon? Op school ging alles echter nog goed en zagen ze niets van dit gedrag. Voor mijn gevoel kon het twee kanten op gaan: ofwel is het even wennen aan de druk van het eerste leerjaar en blijft het goed gaan, ofwel komt het er op school uiteindelijk ook nog uit.

Vorig jaar zaten er in zijn klasje 19 kinderen, waarvan er vier vertrokken zijn op het einde van het schooljaar. Maar in plaats van met de overgebleven 15 kinderen in het eerste leerjaar te zitten, bleken er 24 te zijn. Zoals in zoveel klassen tegenwoordig ook verschillende kindjes met een rugzakje. Een uitdaging dus om hen allemaal te leren lezen en schrijven… Vanaf november kreeg Robbe het echt wel moeilijk op school. Leren vond hij niet meer leuk, hij zei dat hij niks kon en ik zag hem met de dag ongelukkiger worden. Regelmatig liep hij krom van de buikpijn… pure stress!

Toen ook de juf plots vertrok en de regelmaat zoek was, ging het met Robbe steeds slechter. Hij kreeg langs alle kanten hulp en er werd van alles geprobeerd, maar niets hielp. Er werd beslist om de zorgjuf van de kleuters op te trommelen en ook zij zag dat dit niet de Robbe van vorig jaar was: “Ik mis dat geluk in zijn ogen.”

Regelmatig probeerde ik erachter te komen waarom hij zich nu niet zo goed voelt als in de kleuterklas. “In het begin kon ik nog heel goed proberen mama, maar nu lukt dat niet meer… ik kan niet meer proberen.” Op school gaf hij aan dat hij kindjes uit zijn klas wou wegtoveren, zodat het er niet zoveel waren. “Ze maken zoveel lawaai…” zei hij.

Tijdens een overleg op school kwam het hoge woord eruit en gaf ik aan dat ik hem liever naar het bijzonder onderwijs zag gaan. Er werd een plan opgesteld om hem nog een tijdje naar school te laten gaan, zodat we hem konden voorbereiden op de verandering en dat hij zou vertrekken met een feestje. Hij zou naar dezelfde school als Lotte kunnen gaan en wat zouden die kleine klasjes hem deugd doen! Een moeilijke beslissing, maar wat gaf het ook veel rust.

Die rust was echter van korte duur. Het CLB ging alles in gang zetten om zijn verslag voor bijzonder onderwijs in orde te maken. (2 jaar geleden kreeg hij geen verslag) Ondertussen kon ik op zijn nieuwe school al eens een afspraak maken om hem daar kennis te laten maken. Het antwoord bracht me helemaal van de kaart: er was geen plaats! Voor de eerste keer moest de school leerlingen weigeren die een attest kregen voor bijzonder onderwijs.

Ik dacht dat de beslissing nemen het moeilijkste deel was, maar het begon langzamerhand in een nachtmerrie te veranderen. Wat is het ontzettend krom dat kinderen die deze hulp nodig hebben het niet kunnen krijgen! Ik kwam er achter dat er nog verschillende speciale basisscholen waren die volzet waren. Dat wil dus zeggen dat leerkrachten op het regulier onderwijs vaak noodgedwongen leerlingen moeten opvangen waarvoor eigenlijk bijzonder onderwijs nodig is. Nog meer druk op die scholen ook.

Ondertussen schreven we Robbe in op een school die hem dezelfde hulp kan bieden. Hij mag er in januari starten, maar daarvoor moeten we een stuk verder rijden en bovendien komt hij hierdoor niet bij zijn zus op school (op 800 meter van ons huis) Robbe staat wel op de wachtlijst op de school van Lotte en we hopen dat hij daar snel terecht kan. Afgelopen maandag gingen we voor een rondleiding naar zijn nieuwe school en zowel Robbe als ik werden er wel gerust gesteld. Hij zal er in een klein klasje terechtkomen met enorm veel regelmaat en voorspelbaarheid.

Morgen heeft hij een afscheidsfeestje op school. De juf is van plan om hem met een knalfeest te laten vertrekken. Hij werd al verwend met een mooi cadeau en ik heb begrepen dat hem morgen nog allerlei leuke dingen te wachten staan. Zelf maakten we al afscheidscadeautjes voor zijn klasgenootjes. De juf vroeg of ik ook even naar de klas kon komen… Toen ik Robbe vroeg of hij dat fijn vond, antwoordde hij: “Alleen als je niet gaat wenen mama.” hihi, hij kent me maar al te goed 😉

Vandaag ontving ik van de kleuterjuf een brief. Mooi opgerold en vastgebonden met een gouden lintje. Ik wist al meteen dat het een tranentrekker zou zijn. Omdat ik te nieuwsgierig was om tot thuis te wachten, maakte ik hem in de auto al open… Twee zinnen… twee zinnen hield ik het droog. De rest heb ik maar voor thuis bewaard. Mooie woorden, hele mooie woorden. Lieve woorden, woorden waaruit blijkt dat ze Robbe kent.

Wat fijn dat hij op deze manier afscheid kan nemen van zijn juffen en klasgenootjes. Hij kijkt ernaar uit en daarna gaan we eens echt genieten van twee weken kerstvakantie! Dat hebben we wel verdiend na deze moeilijke periode <3

 

SHARE:
persoonlijk 0 Replies to “198. De reden waarom het écht niet goed ging hier…”