191. Voor altijd getekend?

Wat gaat het het laatste jaar goed met Robbe, zo fijn! Het gaat goed… maar niet perfect. Ik weet dat het bij niemand perfect gaat en dat verwacht ik ook niet van hem, maar de afgelopen week werd ik toch weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Hoe goed het ook gaat met Robbe, hij is nog steeds dat manneke dat op zijn korte leventje al veel meemaakte. Is hij getekend voor het leven? Ik weet het niet, maar feit is wel dat hij plots terug kan kruipen in het gevoel dat hij ooit had, met een grote angst om verlaten te worden.

Vorige week belde de pleegzorgbegeleidster me om een kleine update te krijgen over Lotte en Robbe. Geen problemen, goed gestart op school, enz… Ze vroeg ook nog eens of zijn moeder nog berichtjes had gestuurd. Het antwoord dat ik moest geven was helaas erg weinig. Toen ik het er daarna met mijn schoonvader over had, onderbrak Robbe me en vertelde hij zelf dat hij geen berichtjes meer kreeg. Hoewel hij er op dat moment niet verdrietig of boos om leek, merkte ik de dagen erna echt een verschil op in zijn gedrag. Hij werd denk ik weer even geconfronteerd met het gevoel dat hij in de steek gelaten werd.

Nu ik dit schrijf is de rust weer teruggekeerd, maar hij heeft me afgelopen week een serieuze test laten ondergaan… “Robbe wil je een boterham of cornflakes voor ontbijt?” Boos roept hij dat hij yoghurt wil. Ik vertel hem dat we nog maar één potje in de koelkast hebben staan en om te voorkomen dat er ruzie komt met Lotte, mag niemand dat laatste potje nemen. Ik geef hem nogmaals de keuze tussen de boterham of cornflakes. “Jij houdt niet meer van mij! Ik krijg geen eten van jou! Jij wil mij niet meer!” Ik blijf rustig herhalen dat ik altijd van hem hou, maar dat ik het niet fijn vind als hij tegen me schreeuwt. De rest van het ochtendritueel blijft alles een gevecht, maar ik probeer uit alle macht de kalmte te bewaren.

We zitten in de auto onderweg naar school. Lotte heb ik al aan de poort afgezet en we vertrekken nu naar zijn school. “Ik hou van jou, mama.” Ik heb tranen in mijn ogen. Even was ik vergeten hoe moeilijk zo’n fase van aantrekken en afstoten kan zijn. Ik praat hardop tegen mezelf: “Ik ben ook maar een mens, ik heb ook een hart.” Zijn woorden doen me pijn. Ik weet waar het vandaan komt, dat hij bevestiging zoekt dat ik hem niet in de steek zal laten, ook niet als hij heel stout is.

Voordat ik naar het werk ga, stuur ik Bert nog een sms over de zware ochtend. Hij stuurt me troostende woorden en op het werk vind ik gelukkig de nodige afleiding. Uiteindelijk  heeft Robbe het zo een dag of vier volgehouden, maar nu lijkt hij gelukkig weer overtuigd van het feit dat ik bij hem blijf. Ik heb mijn lief manneke weer terug en nog belangrijker: Robbe lijkt zijn rust weer terug te hebben.

Het blijkt nog maar eens dat het toch gevoelig ligt bij hem. Er gaan in zijn leven nog momenten zijn waarop hij zich terug dat klein bang jongetje zal voelen. Het aangaan van relaties, mensen vertrouwen, het zal allemaal niet zo vanzelfsprekend zijn. Gelukkig worden we omringd met mensen die het beste met hem voor hebben en kunnen we op hulp rekenen als dat nodig is.

Nu ga ik mijn vriendje nog een boekje voorlezen, ons momentje samen ’s avonds <3

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.