2 oktober 2019

190. Hoe ik ben veranderd als pleegmama.

Lotte kreeg deze week de opdracht van school om oude foto’s te bekijken. Echt iets voor mij, want ik vind dat dus heerlijk om te doen, samen herinneringen ophalen. Ik denk graag terug aan de periode dat ze nog klein waren. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe blij ik was dat we eindelijk voor een kindje mochten zorgen. Maar ik herinner me ook nog heel goed hoe ik toen was als pleegmoeder en dat is niet dezelfde meer als de pleegmoeder die ik nu, bijna negen jaar later ben.

Tel ik eigenlijk wel mee?

Bang en onzeker was ik… bang om iets verkeerd te doen en onzeker of ik wel mee tel omdat ik niet haar echte mama ben. Alles doen zoals de instanties me voorschreven. Kind en Gezin wist alles over het grootbrengen van een baby, de dienst van pleegzorg en de jeugdrechter wisten alles over mijn rechten, maar vooral ook, plichten als pleegouder. Ik durfde tegen niemand in te gaan, want ik was nu eenmaal geen echte mama en had bovendien niet gestudeerd voor kinderpsychologe. Tja op dat gebied ben ik toch wel veranderd. Ik leerde dat ik me af en toe eens moest laten horen, dat ik best eens tegen iemand in mocht gaan. Allemaal in het belang van de kinderen, maar ook voor mezelf.

Pleegzorg mag eigenlijk geen vervulling zijn van je kinderwens, maar eerlijk is eerlijk: die twee schatjes die hier rondlopen hebben hier wel degelijk een leegte opgevuld. Ik ben ervan overtuigd dat we iets goed doen door Robbe en Lotte een thuis te geven, maar ze geven mij zoveel meer… onvoorwaardelijke liefde, dankbaarheid, plezier, knuffels, kusjes en heel veel rommel 😉 Ik voelde me daarom wel kwetsbaar, ik wist dat ze me veel konden ontnemen.

Luisteren naar de instanties.

De eerste periode was ik vooral bang dat als ik niet naar de instanties luisterde, ze Lotte weer bij ons weg zouden halen. Soms voelde bepaalde dingen niet zo goed aan, maar durfde ik dat niet goed aan te geven. Zo mocht ik bij het bezoek met haar ouders nooit aanwezig blijven. Ze zag hen ongeveer 1x in de maand en kende hen amper. Ik voelde me schuldig om haar daar achter te laten, maar durfde het niet te zeggen. Na een periode zag men dat het voor haar rustiger zou verlopen als ik erbij zou blijven. Fijn dat ze dat zagen, maar had ik het niet beter zelf aangehaald?

Ondertussen ben ik er nog steeds bij tijdens het bezoek. Niet dat ik het nog nodig vind, want nu heeft ze wel een fijne band met haar ouders opgebouwd. Maar het is goed zo, zowel voor Lotte, haar ouders en mezelf. Moest Lotte of haar papa en mama nu aangeven dat ze me er niet meer bij willen hebben, vind ik dat prima hoor.

Aangeven wat juist voelt.

De eerste keer dat ik echt ergens tegen in moest gaan was voor Robbe, ik was toen al zeker 4 jaar pleegmama. Het voelde toen echt niet goed aan om de bezoeken hier thuis te laten doorgaan. Omdat er al veel strijd was geweest tijdens die momenten, wilde ik ons huis echt wel als veilige haven houden voor hem. Met lood in mijn schoenen gaf ik een weerwoord en tot mijn verbazing werd er naar mij geluisterd. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Hij linkt bepaalde plaatsen waar we hebben afgesproken voor een bezoekmoment echt aan vervelende situaties waarin hij zich niet goed voelde, maar hier thuis is hij daar dus nooit mee geconfronteerd geweest.

Wat dacht je van school? Een juf weet vast alles beter, zij heeft er tenslotte voor gestudeerd. Klakkeloos heb ik jaren alles maar voor waar aangenomen. Ik was bang om die mama te zijn die niet wil inzien dat haar kind problemen heeft, en dan was ik niet eens de echte mama! Overigens heb ik nooit gedacht dat Robbe en Lotte doorsnee kinderen waren, maar hun problemen zaten toch net iets anders in elkaar dan men dacht. Als ik erop terugkijk zat ik bij beide heel goed in de buurt met mijn intuïtie.

Na negen jaar…

In die negen jaar als pleegmama ben ik vooral een stuk meer zelfzeker geworden. Ik sloeg al eens met de vuist op tafel en heb gevochten voor hen als een leeuwin voor haar welpjes. Ik zal er alles aan doen om voor hun rechten op te komen en hen te leren hoe ze dat later voor zichzelf mogen doen, op een fatsoenlijke manier uiteraard. In die negen jaar leerde ik ook de mensen die voor de instanties werken beter kennen en zij mij. Ik durf mijn gedacht te zeggen bij de jeugdrechter zonder de angst om mensen te kwetsen. Ik kom daar hooguit één keer per jaar en het is dan dat ik het moment moet pakken om hen te vertellen hoe het echt gaat. Ik wil alles eerlijk kunnen uitspreken, daar heeft iedereen wat aan.

Ja, ik denk met plezier terug aan die eerste onwennige momenten als pleegouder, maar ben toch blij dat ik nu wat steviger in mijn schoenen sta.

 

SHARE:
persoonlijk, pleegzorg 0 Replies to “190. Hoe ik ben veranderd als pleegmama.”