30 augustus 2019

187. Niets van mij gehoord, toch veel gebeurd.

Het was even stil hier. Ik vond even de fut niet meer om te bloggen en heb hier even de boel de boel gelaten. Dat wil echter niet zeggen dat er afgelopen week niets gebeurde. In tegendeel: er stonden drie belangrijke zaken op het programma…

Bezoek met de mama en papa van Lotte.

Vorige week woensdag was het nog eens tijd voor Lotte om een uurtje met haar mama en papa door te brengen. Robbe had geen zin om mee te gaan, dus regelde ik dat hij naar mijn zus kon in de tussentijd. “Ik wil ook naar Metie!” reageerde Lotte. De vorige keer waren haar ouders wat afwezig tijdens het bezoekmoment en gebruikten ze hun tijd samen niet echt optimaal. In eerste instantie had ze er dus niet zoveel zin in.

Ik kreeg een uur op voorhand al een telefoontje van de pleegzorgbegeleidster dat het bezoek zou kunnen doorgaan. We zouden de rit naar de dienst van pleegzorg dus niet voor niets moeten maken. Vanaf dat moment werd Lotte toch wel weer enthousiast om naar haar papa en mama te gaan. Bij aankomst stonden ze ons buiten al op te wachten.

69556397_535434760556667_8352881903686123520_n

Gelukkig ging het deze keer een stuk beter en hebben ze heerlijk samen gespeeld! De tijd vloog voorbij en we vergaten zelfs even dat het uur al voorbij was. Daarna nog een paar stevige knuffels en Lotte kon weer tevreden terug naar huis. Helemaal top dus!

De kennismaking met de papa van Robbe.

Voor Bert en mij stond deze week de kennismaking met de vader van Robbe gepland. We hadden hem nog nooit ontmoet en waren dus ook best verrast dat er na 6 jaar toch de vraag kwam om met ons af te spreken. Wat was ik zenuwachtig zeg! Onze begeleidster zou ook mee gaan en stelde ons al gerust dat papa het minstens zo spannend vond. Ik kan me voorstellen dat die drempel voor hem na al die jaren behoorlijk hoog is geworden…

Het is een aangenaam en rustig gesprek geweest, waarin één ding centraal leek te staan: wat is het beste voor Robbe? Papa geeft duidelijk aan dat hij hem mist, dat hij wenst dat hij hem ooit weer kan zien, maar beseft tegelijk dat hij moeite heeft om lange relaties op te bouwen en te onderhouden. Hij weet niet zeker of hij in het leven kan blijven, eenmaal een ontmoeting tussen hem en Robbe zou plaatsvinden.

Ik vind dat vooral knap dat hij dit besef heeft en ook durft uit te spreken. Voorlopig gaan we het contact verderzetten tussen de volwassenen, totdat alle partijen er zeker van zijn dat papa het kan volhouden om in beeld te blijven in het leven van Robbe en ook hijzelf moet zich goed genoeg in zijn vel voelen. Het is fijn dat we het tempo van hem kunnen volgen zonder dat er van alles wordt opgedrongen.

Gaan kijken in het eerste leerjaar.

De vakantie is nu echt bijna afgelopen en op veel scholen werden er afgelopen week kijkmomenten georganiseerd. Zo ook bij Robbe. We maken hier niet elk jaar gebruik van, maar omdat hij naar het eerste leerjaar gaat en een juf krijgt die we nog niet gezien hadden, wilden we graag een kijkje nemen. Stoer liep hij voorop, want hij wist de weg 😉

Dat stoere verdween echter even toen hij een van zijn kleuterjuffen zag aankomen. Ze bood meteen aan om met ons mee te lopen en al snel kwam zijn juf van afgelopen schooljaar er ook bij staan. Hij sloeg even helemaal dicht, maar na vijf minuutjes ging het weer prima. Zijn nieuwe juf legde hem al uit wat ze op de eerste schooldag gingen doen. (Dank u, dat heeft hij nodig!)

Vervolgens vertelde de juf van de kleuters dat ze hem maandag wat zal begeleiden. Ze hoeven dit helemaal niet te doen, want hij heeft in principe met die juffen niets meer te maken, maar dat ze aanvoelen dat dat voor hem een verschil kan maken vind ik zo fijn he! Ik verwacht dat hij maandag eveneens overdonderd zal zijn in het begin, maar dat hij snel weer zal genieten van de regelmaat die school met zich meebrengt. Zijn boekentas staat klaar, kom maar op met dat eerste leerjaar!

SHARE:
persoonlijk 0 Replies to “187. Niets van mij gehoord, toch veel gebeurd.”