184. Fietsen gezond? Niet voor mij!

Echt genieten van autorijden heb ik nooit gedaan, maar ik zit tegenwoordig toch al een stuk liever achter het stuur dan vroeger. Muziekje erbij, wat dansen en zingen met de kindjes, best fijn. Ook die tijd leek voorbij…

Ik rijd op een zonnig dagje door het centrum van ons dorp, raampjes open (ahja, want mijn 16 jarig autootje heeft geen airco), de kids en ik zingen mee met de grootste hits van Elvis Presley want jaja, ze krijgen een goede opvoeding. Ik zie veel mensen vanop een terras genieten van hun drankje en het duurt niet lang voor ik evenveel mensen mijn richting op zie kijken…

Terwijl ik nog zo voorzichtig mogelijk dat drempeltje over probeer te rijden, onderbreekt mijn auto het refrein van ‘Jailhouse rock’… een gerammel aan alle kanten. Ik krimp elke keer in elkaar. Toen Bert later mijn auto nakeek, bleek het verdict als volgt: kapotte veren! Vol goede moed ging hij dat gisteren even fiksen op de oprit bij mijn ouders, waar hij het nodige materiaal en hulp kon vinden. Om 22u had hij goed nieuws en slecht nieuws: “We hebben een nieuwe veer gestoken… aan één kant. De rest is voor morgen.”

“Kak! Dat wordt fietsen morgen…” denk ik bij mezelf. Als de kinderen naar school moeten, is het allemaal wel te voet te doen, maar als ik hen in de vakantie naar de opvang moet brengen, zal ik toch echt de fiets moeten pakken. En ik geef toe: dat gebeurt hier zelden! Dat betekent dat we er om half 11 achter kwamen dat de banden nog opgepompt moesten worden. (Schoonouders ook nog moeten lastigvallen die eigenlijk al bijna in bed lagen… sorry!)

De volgende ochtend was de vreugde bij de kinderen echter groot: geweldig blij dat ze met de fiets mochten. Het jammere is wel dat dat hier een beetje moeilijk ligt… waar Robbe vorig jaar op 4 jarige leeftijd vlot vertrok op zijn fietsje, kan Lotte nog altijd niet goed fietsen. Op een plaats waar geen verkeer komt, kan ze zich met veel moeite enigszins recht houden, maar zodra er verkeer bij komt kijken, gaat het mis. Motorisch heeft ze nu eenmaal een enorme achterstand en er komt echt teveel op haar af als ze al die indrukken van het verkeer erbij krijgt. Vervelend voor ons, maar vooral voor haar!

Er zat dus niets anders op dan haar bij mij achterop de fiets te zetten terwijl Robbe naast mij zou fietsen. Ik dacht dat de uitdaging zou zitten in het begeleiden van Robbe, maar de echte uitdaging zat hem in iets anders: mijn conditie! Zo vlot als die kleine vooruit gaat, zo traag gaat het bij mij!

Ik ben niks gewend hoor, dat geef ik toe en dat is helemaal mijn eigen schuld, maar dat gewicht van Lotte achterop mijn fiets heb ik toch ook wel even zwaar onderschat. Halverwege hangt mijn muil al open en voel ik mijn keel droog worden, dat voelt niet fijn! In plaats van Elvis Presley is het nu een klaagzang die de kids te horen krijgen. “Pff ik kan niet meer man, ik ga kapot!” Robbe kijkt me aan met zijn donkerbruine oogjes en zegt heel serieus: “Misschien waren we toch beter met de auto gegaan…” AAAAAAAAAAHHH!

We komen aan bij de opvang en terwijl de kinderen hun rugzakjes weghangen ben ik vooral bezig om mijn ademhaling onder controle te krijgen en ik probeer op allerlei manieren mijn keel minder droog te maken. De arme jongen die bij de inschrijving zat mocht dus toekijken hoe deze ‘niet fitte’ bezweette mama al hijgend een haarbal uit leek te moeten kotsen. Het spijt me… echt!

Ik moet zeggen dat ik, nu ik het gewicht van Lotte kwijt was, iets gemakkelijker kon fietsen. Onderweg naar het werk maakte ik mezelf dan ook wijs dat ik wel bekomen zou zijn eens ik de kantine in zou stappen… Hahahaha, ja ik weet het… Jullie kennen me ondertussen al beter, nietwaar?

Ik heb drie bekers water en een banaan naar binnen gewerkt en de zwarte vlekken voor mijn ogen heb ik maar genegeerd. En dan zeggen ze dat bewegen gezond is?! Yeah right!

Maar goed, ik heb de heen- en terugweg overleefd en ook mijn autootje is weer gemaakt gelukkig 😉

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.