183. Na vijf jaar gaat het er dan toch van komen.

Robbe wordt bijna zes jaar, hij is momenteel 5,5 jaar bij ons. Zijn plaatsing betekende een moeilijke weg, zowel met hem als met zijn mama. Maar hoe zit het nu met zijn papa? Uit het niets kregen we namelijk een paar maanden geleden bericht van onze begeleidster dat hij contact had opgenomen met haar…

Robbe heeft zijn vader voor het laatst gezien toen hij vier maanden oud was, een bezoek dat geregeld werd toen hij nog bij zijn crisispleegouders woonde. Dat wil dus zeggen dat Bert en ik zijn vader nog nooit gezien hebben. Om heel eerlijk te zijn speelde het hier nooit eerder een rol, Robbe had een buikmama en een zorgmama en Bert was gewoon papa, klaar…

Hoe heet mijn papa?

Het was dankzij de nieuwsgierigheid van Lotte dat er dit jaar voor het eerst over gesproken werd. Zij deed namelijk de ontdekking dat je een mama en een papa nodig hebt om een kindje te maken (including all the dirty details, help!!!) “Hebben mijn echte mama en papa mij dan gemaakt? Iew!” en daarna volgde al snel: “Huh wie heeft Robbe dan mee gemaakt?!”

Robbe spitste natuurlijk meteen zijn oren, dit ging over hem. We hebben op dat moment dan ook rustig uitgelegd dat ook hij een echte papa heeft. “Hoe heet mijn papa dan?” We vertelden zijn naam, maar zeiden ook dat wij verder niet veel weten, omdat we hem nog nooit hebben gezien.”

Wat wil hij?

Eigenlijk was het eerder ‘Wat moet hij?’ toen we te horen kregen dat hij contact had opgenomen. We hebben het eerste jaar zo gehoopt dat ook hij interesse zou tonen naar zijn zoon, maar helaas. Dat hij uitgerekend nu contact opneemt, na een voor Robbe heel moeilijk jaar, baalde ik echt wel van en ik was dan ook erg op mijn hoede.

De begeleidster beloofde dat we echt niet ineens bezoeken op zouden starten en dat ze eerst zelf eens bij hem ging horen wat zijn bedoelingen zijn.

Het tempo van Robbe.

Het antwoord is dat hij zelf nog niet goed weet wat hij wil… Hij wil weten hoe het met Robbe gaat, maar weet voor zichzelf nog niet of hij ook echt contact wil. Verrassend genoeg lijkt zijn vader te begrijpen dat we het tempo van Robbe moeten volgen. Hij vraagt naar de mening van de begeleidster en zelfs naar het standpunt van de psychologe waar Robbe regelmatig naartoe gaat. Ze zijn samen overeengekomen dat hij zijn zoon eerst mag leren kennen via ons: de pleegouders en de pleegzorgbegeleidster. Robbe wordt zo dus voorlopig gespaard van extra stress.

Omdat papa zelf aangeeft dat hij niet durft te garanderen dat hij een blijvende rol in het leven van Robbe kan innemen, ben ik blij dat we het op deze manier gaan aanpakken. Op het moment dat onze kleine man zelf behoefte krijgt aan contact of vragen heeft, kunnen we hem hopelijk laten zien dat er wel degelijk interesse was vanuit papa’s kant.

Zenuwachtig.

En zo zullen we na ruim 5 jaar dan voor het eerst een kennismaking hebben met zijn vader. Jullie kennen mij al: dat wordt weer een zenuwachtige bedoeling 😉 We worden gelukkig gesteund door de begeleidster die ook al aangaf dat het voor hem ook een hele moeilijke stap is, vooral omdat hij zo lang uit beeld bleef. We gaan er maar weer met een ‘open mind’ naartoe, zoals we dat elke keer deden bij zo’n kennismaking.

luidverlangen

One thought on “183. Na vijf jaar gaat het er dan toch van komen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.