1 augustus 2019

182. Een kamer vol wolletjes of nog een baby?

De verbouwingen aan ons huis zijn nog steeds volop bezig. In principe kan ik al bijna verhuizen, want mijn favoriete kamertje is bijna klaar: de hobbykamer! Ik zie het al helemaal voor me waar ik mijn verzameling wolletjes ga uitstallen, uiteraard allemaal op kleur 😉 Maar als ik daar dan in die kamer sta, betrap ik mij erop dat ik vaak denk: “We kunnen gerust nog een kindje in ons warm nestje opnemen…”

Nog één keer.

Nog één keer de spanning wanneer je wacht op het telefoontje, nog één keer een verhaal van de pleegzorgbegeleidster aanhoren en daarna beslissen of we ervoor zullen gaan, nog één keer die eerste ontmoeting,… nog één keer.

Maar wat er ook bij komt kijken: weer die weg afleggen. Geduld hebben met het kindje, met zijn ouders en met hun situaties. De band die we nu hebben met de ouders van Lotte en met die van Robbe is prima, maar dat was lang niet altijd zo…

Robbe.

Ik weet wel waarom de gedachte nu wel door mijn hoofd spookt en een jaar geleden niet. Ik heb een derde pleegkindje lang uitgesloten omdat ik voelde dat Robbe het niet of moeilijk aan zou kunnen: nog meer concurrentie binnen het gezin, nog iemand waarmee hij mijn aandacht moet delen…

Maar nu gaat het goed met Robbe, heel goed zelfs. Hij vroeg me laatst wanneer we bij onze pleegzorgbegeleidster nog een baby ‘konden gaan halen’. Om van Lotte nog maar te zwijgen, die droomt al lang van een levende pop 😉 Aan hulp geen gebrek hier hoor!

Verstand versus hart.

En dan loopt er hier nog eentje rond… Bert ziet het echt niet zitten om er nog eens aan te beginnen. Bij hem blijven de ‘avonturen’ van de eerste moeilijke jaren wat langer na denderen. Hij is sowieso iemand die zijn verstand volgt en ik eerder mijn hart.

Moest ik alleen zijn en ik kreeg een verhaal voor mij over een kindje dat op een pleeggezin ligt te wachten… ik denk niet dat ik nee zou kunnen zeggen. Ik blijk nu eenmaal toch wel een echte moederkloek te zijn. Misschien dus maar goed dat ik niet alleen ben 😉

De toekomst.

De kamer zal voorlopig dus gevuld zijn met wol, haaknaalden, stofjes, stiften, boekjes,… noem maar op. Ik kijk er al naar uit om mijn eigen plekje te hebben daar.

In de toekomst wil ik toch nog één keer iets betekenen, nog één keer het verschil maken. Misschien als de kinderen ouder zijn of zelfs als ik gepensioneerd ben. Misschien probeer ik anderen gewoon nog iets meer te laten nadenken over pleegzorg. Misschien ontferm ik me in de vakanties over pleegkinderen. Hoe dan ook, ik zou ooit nog eens dat verschil willen maken…

SHARE:
persoonlijk, pleegzorg 0 Replies to “182. Een kamer vol wolletjes of nog een baby?”