16 juni 2019

166. We zijn weer compleet!

Afgelopen dinsdag vertrok Lotte voor vier dagen naar de zee. Al wekenlang maakte ik mij druk over hoe moeilijk het zou zijn voor Robbe. Net zoals Lotte heb ik ook Robbe goed voorbereid. Met hem heb ik eveneens afgeteld en samen maakten we een overzicht van onze bezigheden in de vier dagen dat zijn grote zus niet thuis zou zijn. Dat heeft blijkbaar goed geholpen, want zijn reactie was totaal het tegenovergestelde van wat ik gedacht had…

Druk, druk, druk.

We hadden het toevallig heel druk de afgelopen week. Ik had ervoor gezorgd dat ik elke dag zou moeten werken als Lotte op zeeklassen ging, want ook ik moest mijn zinnen kunnen verzetten. Daarnaast moest ik nog naar een vergadering, de psychologe van Robbe en er stonden ook nog twee koffiedates gepland.

Omdat ik woensdag moest werken en ik hem niet zonder Lotte naar de naschoolse opvang wilde sturen, werd Robbe van school gehaald door mijn zus. Daar heeft hij vervolgens alle kasten leeggegeten en fijn gespeeld met zijn neefje. Toen ik hem kwam halen liet mijn zus al eens vallen dat hij Lotte helemaal niet mist. Hij vond het wel fijn zo alleen met mama 😉

Geen cornflakes tellen.

De sfeer was inderdaad erg ontspannen thuis. Dat Lotte niet thuis was, betekende ook dat Robbe niet de strijd moest aangaan om mijn aandacht en dat hij zich niet hoefde te meten aan zijn zus. Want geloof mij, dat doet hij! “Heeft ze meer cornflakes in haar kommetje? Heeft Lotte meer drinken in haar beker? Mag Lotte langer opblijven?” Het ging ’s morgens dus een pak sneller nu ik geen cornflakes moest natellen…

Nee, Robbe heeft er geen traan om gelaten deze keer. Robbe niet… ik daarentegen… pff! Ik heb meerdere keren mijn tranen de vrije loop laten gaan, wat miste ik haar. Het voelde alsof er een stuk uit mijn hart ontbrak. En eigenlijk was dat ook zo, want dat stuk zat in Bredene op het strand. Elke avond stonden er foto’s online en als ik dan dat lachend snoetje van haar zag smolt ik gewoon!

Helemaal gerust.

Als ik dan naar die foto’s zit te kijken, let ik op elk detail. Iemand heeft haar haren gevlochten, want dat kan ze zelf niet. Ik zie een kindje dat spaghetti eet zonder saus, waaruit ik opmaak dat ze niet al te moeilijk doen aan tafel. Ik zie dat er door leerkrachten geknuffeld wordt en ook dat stelt me gerust. Dat werd ons ook verteld van tevoren, dat de juffen echt wel even de moederrol op hen zullen nemen. Iets dat Lotte bij thuiskomst ook bevestigde. Over drie jaar geef ik haar dus helemaal gerust weer een weekje mee. Ik zal haar net zo hard missen als nu, maar ik weet dat ze daar in goede handen is en vooral: dat ze zich geweldig goed amuseert daar!

Eindelijk thuis.

Vrijdagavond mochten we haar dan eindelijk gaan halen, een beetje later dan voorzien want hun bus stond even in de file. Wat was ik blij dat ik ze weer vast kon pakken. En hoewel Robbe had genoten van zijn tijd met mama en papa, was hij nu ook wel heel erg blij dat Lotte weer terug was. Wat een dikke knuffel!luid verlangen blog van een pleegmama

Ondertussen bleven de verhalen maar komen. Ons kwebbeltje was weer thuis, dat was duidelijk! Ik dacht dat ze doodmoe zou zijn, maar het was al bijna 23u toen ze eindelijk in slaap viel.

We zijn de afgelopen dagen lekker samen geweest, want ik was ook eens een weekendje vrij. Dat was genieten en ook al snel weer politieagente spelen tijdens hun ruzies en uiteraard cornflakes tellen ’s morgens 😉 Alles weer zijn normale gangetje dus 🙂

Lees hier hoe ze vorig jaar op tweedaagse ging met haar klas.

SHARE:
momlife, persoonlijk 0 Replies to “166. We zijn weer compleet!”