165. Wat zal het stil zijn…

Vanmorgen was het dan zo ver: Lotte vertrok met haar school voor vier dagen naar de zee. Voor haar waarschijnlijk een heel leuk avontuur, maar voor de achterblijvers zal het veel te stil zijn hier in huis.

Het moest er toch eens van komen.

Vanaf het moment dat ze de overstap maakte naar deze school, nu bijna 3 jaar geleden, zag ik op tegen dit moment. Eens in de 3 jaar vertrekken ze naar de zee of de Ardennen. Vorig jaar mocht ze al eens op tweedaagse en wat heeft ze daarvan genoten! Ze heeft een fijn klasje en heeft met iedereen een goede klik. Ook met de juf heeft ze een goede band, dus ik weet dat ze in goede handen is. Bredene is straks een zonnetje rijker alleszins 😉

Geen kofferstress.

Gisteren mochten we de koffer al naar school brengen. Een fijne oplossing, want dat scheelde vanmorgen al een hele hoop stress, daar moest ik me al niets meer van aantrekken. Ze moest en zou hem te voet naar school brengen, want zo zou iedereen in de buurt kunnen zien dat ze op reis vertrekt. Daar liep ze hoor, met haar roze koffer 🙂

Robbe.

Robbe kreeg het op dat moment al moeilijk. Voor hem gaat het een lange week worden vrees ik, want hij kan zijn zusje eigenlijk niet goed missen. We hebben de week goed volgepland en samen hebben we een overzicht gemaakt van wat wij gaan doen komende dagen. Dat leek hem al wat rust te geven gelukkig. Vandaag staat er voor hem ook een schoolreisje op het programma, hij kan zich lekker gaan uitkuren in de binnenspeeltuin.

Toch tranen.

Lotte wou graag nog een nachtje tussen ons in slapen voor ze vertrok en ik moet toegeven dat ik de tranen even de vrije loop heb laten gaan toen ze daar zo zalig lag te slapen. Heel gerust, geen spanningen. Vanmorgen heel enthousiast wakker geworden, want ze wou graag samen met papa opstaan zodat ze hem ook nog zag voor ze vertrok. Ook Robbe heeft het super goed gedaan vandaag. Een dikke knuffel voor Lotte aan de schoolpoort en daarna ben ik hem zelf naar zijn klasje gaan brengen.

Dag lieve meid!

Lotte zou met de trein gaan, dus nadat ik Robbe naar school had gebracht ben ik naar het station gewandeld. Wat straalde ze weer plezier uit, je kon zien dat ze er heel veel zin in had. Op die manier was het voor mij een makkie om haar uit te zwaaien, wetende dat ze zo blij was. Even een knoop in de maag toen de trein uit het zicht was, maar voor de rest ging het prima. Flink van mij he 😉

Vanavond zal ik haar eeuwige gekwebbel, maar ook haar lieve knuffels missen. Zelfs het gezeur om snoepjes, dat mag ze nu bij haar juf proberen 😉 Gelukkig worden we dagelijks op de hoogte gehouden met een verslagje op de website van haar school en ondertussen tellen we af naar vrijdag. Ik kan al niet wachten op de verhalen die ze te vertellen heeft!

Benieuwd naar haar avonturen

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.