160. Overleg bij Lotte op school voor de uitslag van haar IQ test.

Omdat Lotte dit jaar niet zoveel vooruitgang maakt op school werd er een paar maanden geleden voorgesteld om opnieuw een IQ test te doen bij haar. Ik vond het eigenlijk niet nodig. Ze doet heel goed haar best, werkt heel hard, is lief en het allerbelangrijkste: ze is gelukkig op school. Elke dag huppelt ze het zebrapad over om naar haar vriendjes te gaan en ook met haar juf heeft ze een goede klik. Maar omdat ik begrijp dat het voor de school wat handvaten kan geven, omdat ze precies kunnen zien waar het fout loopt, besloot ik akkoord te gaan met het afnemen van de test.

De test werd afgenomen op school door het CLB en dat zou ik de volgende keer niet meer doen denk ik… Haar schooldag was al voor de helft voorbij toen ze haar apart namen om eraan te beginnen. Ze hadden maar een uurtje over en ze zou daarom op een andere dag het vervolg van de test doen. Op zich niet slecht omdat Lotte zich niet lang kan concentreren, maar achteraf gezien vond ik het beter hoe het ging toen ze vijf jaar was. Toen heeft ze ook al eens een IQ test gedaan, maar dan door een psychologe op de praktijk van haar kinderpsychiater, waar ze standaard om 9u starten aan de test in een ruimte zonder al teveel prikkels.

Maar goed, omdat ik mij toch niet echt druk maakte om haar score zelf, liet ik het hier maar bij. Ondertussen was ik toch wel nieuwsgierig naar wat het CLB en de juffen te zeggen hadden vorige week. Het was een heel lieve vrouw die met haar gewerkt had maar dat had Lotte zelf ook al onmiddellijk verteld thuis. Dat gevoel was wederzijds want ook de madam van het CLB sprak vol lof over Lotte. Voor mij was het gesprek één en al herkenning en op zich is dat wel fijn dat de uitslag overeenkomt met hoe ik haar zelf ervaar. Haar IQ was niet slecht, maar ook niet goed, maar met het cijfer dat ze haalt zou ze eigenlijk betere resultaten moeten bekomen op school. Het viel op (en dat werd ook al door de juffen en mij dit hele schooljaar opgemerkt) dat automatiseren heel moeilijk is voor haar…

Ze heeft nog steeds moeite met de dagen van de week en met rekenen maakte ze eigenlijk geen vooruitgang dit schooljaar… hoe hard ze ook probeert, het lukt haar niet. Ik krijg in mijn omgeving al langer de vraag of ze geen dyscalculie heeft. Dit sprak ik ook uit tijdens het overleg. CLB vond het nog wat vroeg voor zo’n uitspraken, maar de juffen gaven ook wel aan dat Lotte ondanks de vele hulpmiddelen die ze kreeg geen vooruitgang maakt bij rekenen. Bij lezen en schrijven gelukkig wel en ik ben bang dat men te lang probeert haar te doen rekenen, dat ze op die manier minder vooruit zal gaan op de andere vakken. De school geeft aan om nog te blijven proberen, maar dat ze voor volgend schooljaar misschien een andere manier van aanpakken voor haar hebben. Een klasje waar men vooral probeert aan te leren hoe ze de praktische dingen moet doen zoals klok lezen en betalen in de winkel. Een manier die ik helemaal zie zitten voor haar.

Als ik dan denk aan haar ouders, komen bepaalde dingen me toch wel bekend voor en ben ik blij dat Lotte de hulp krijgt die ze nodig heeft, zodat zij later wel haar plekje in de maatschappij vindt. Want ik ben ervan overtuigd dat als iemand de maatschappij kan opfleuren, dat het ons Lotte is!

Ik ben vooral blij dat we allemaal hetzelfde zien, zowel de school, het CLB als wij. Een meisje dat lief, spontaan en zorgzaam is, dat heel graag wil en ondanks dat niet alles lukt altijd blijft proberen. Daar zouden er nog veel van kunnen leren! <3

luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.