Luid verlangen

Blog van een pleegmama

6 mei 2019

158. Ra Ra, wat scheelt er met Robbe?

Wat gaat het goed met Robbe in vergelijking met vorig jaar. De verandering van school deed hem goed, de stopzetting van de bezoeken gaven hem, ondanks het gemis, veel rust en hij weet steeds beter met zijn gevoelens om te gaan. Afgelopen week zat hem echter iets dwars en ik kwam er vanmorgen pas achter wat hem dwars zat…

Ochtendhumeur.

Sinds een paar maanden veranderden we zijn ochtendroutine en stond hij voortaan wat eerder op, tegelijk met Bert. Op deze manier had hij wat langer de tijd om echt goed wakker te worden en bovendien zag hij Bert nog even, die hij toch wat weinig zag door het vele werk. We merkten al meteen dat hij zo minder last had van zijn ochtendhumeur.

Afgelopen donderdag was het hier allesbehalve gezellig ’s morgens. Robbe werd steeds boos, kon niet kiezen welke kleren hij aan wou en wat er op zijn boterham moest. Ik heb normaal gezien alle geduld van de wereld met zijn buien, maar we moeten nu eenmaal wel op tijd op school zijn natuurlijk! Dus ging ik gewapend met 2 verschillende truien, 2 jassen en 2 paar schoenen richting de auto, want Lotte was al bijna te laat. Ik heb Robbe dus in de auto voor de schoolpoort zijn kleren aan moeten doen…

De verklaring leek me simpel: hij mocht de avond ervoor langer opblijven en meneer zal waarschijnlijk niet genoeg geslapen hebben. “Morgen zal het vast beter gaan”, dacht ik.

Er zit hem iets dwars.

Vrijdag ging het jammer genoeg niet veel beter en ook in het weekend liep het niet helemaal lekker. Zondagavond heeft hij uiteindelijk ook nog eens Lotte pijn gedaan… Het was duidelijk: hier is meer aan de hand, maar wat?

Samen met Bert sprak ik over zijn gedrag. “Misschien brengt Moederdag iets teweeg?” Voorgaande jaren knutselde hij altijd twee moederdagcadeautjes, maar nu heeft hij de kans niet eens om zijn echte mama een knutselwerkje af te geven. Hoewel hij gestopt is met vragen over zijn mama, weet ik niet wat er zich in zijn hoofdje afspeelt…

Ik besloot vanmorgen met hem te praten. “Mis je mammie?” Hij schudde zijn hoofd: “Niet meer. ”

Daarna kijkt hij me met waterige oogjes aan: “Ik mis Lotte…” In eerste instantie begreep ik niet wat hij bedoelde maar al snel bedacht ik mij dat hij Lotte zal missen als ze binnenkort op zeeklassen vertrekt met school. Vorig jaar toen ze op tweedaagse ging, had hij het ook zo moeilijk.

“Ik begrijp dat je haar gaat missen hoor Robbe, mama en papa vinden dat ook een beetje moeilijk, maar maak je daar nog maar niet druk in, dat duurt nog best lang voordat het zover is.” Waarop hij zegt: “Maar jullie praten er zoveel over en dan word ik verdrietig.”

“Zullen we dan afspreken dat je het komt vertellen als je verdrietig wordt, zodat ik je kan troosten?” Hij gaf al meteen aan dat hij nu verdrietig was. Hij heeft even bij me zitten wenen en daarna zei hij dat het beter ging, gelukkig maar! Ik ben blij dat we weten waarom hij zich ineens anders gedroeg, nu kunnen we hem ook helpen tenminste.

Het is natuurlijk ook niet niks… Verlatingsangst speelt altijd een rol in zijn leven en Lotte is altijd en overal zijn veilige haven, zijn steun en toeverlaat. Het zullen vier moeilijke dagen worden, maar hopelijk maken die vier dagen hem weer een beetje sterker. En geloof mij, ik zal ongetwijfeld ook wat knuffels van Robbe kunnen gebruiken hoor 😉

Vorig jaar ging Lotte al eens op tweedaagse

SHARE:
persoonlijk 2 Replies to “158. Ra Ra, wat scheelt er met Robbe?”
luidverlangen

COMMENTS

2 thoughts on “158. Ra Ra, wat scheelt er met Robbe?

    Author’s gravatar

    Weer een grote stap voor Robbe! Hier is er eentje ook niet in zijn doen omdat de knutseljuf hem opgelegd had ook een moederdagcadeau te maken voor de vriendin van papa en dat wou hij niet omdat ik zijn enige mama ben. Na enkele dagen hyperactief en onrustig gedrag kwam dat er ook uit met dikke tranen en een dik uur ontroostbaar ocharme, dat andere cadeau ging de vuilbak in zei hij. Wij volwassene staan niet altijd stil bij de angsten van onze kinderen. Net als bij Robbe is er verlatingsangst, ze willen soms in me kruipen, want ze zijn bang dat me iets zou kunnen overkomen😢 elke dag meermaals de bevestiging dat het goed gaat en dat ik terug kom.😘

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: