156. “Mama, ik ben trots op mezelf!”

Gisteren was het buitenspeeldag. Dat betekent dat er in de speeltuin hier vlakbij van alles te doen zou zijn voor de kinderen: schminken, spelletjes en springkastelen. Ze keken er al even naar uit, maar uiteindelijk hebben Lotte en Robbe de hele middag hier binnen gezeten…

De tandarts.

Robbe had om 12u een afspraak bij de tandarts omdat hij een gaatje in zijn kies had. Hij vond het wel een beetje spannend, maar we wisten dat er daarna nog een hele leuke namiddag te wachten stond. Helaas liep dat net even anders.

Omdat hij al een tijdje last had van zijn kies besloot de tandarts hem een verdoving te geven voor het vullen. Hoe goed ze ook haar best deed om die enorme spuit te verstoppen, Robbe wist hoe laat het was. Ik zag hem bibberen in de stoel en hij kneep behoorlijk in mijn hand. Maar hij hield zich flink, zodat de tandarts haar gang kon gaan. Een vrouw met ontzettend veel geduld en hoewel het nooit fijn is om naar de tandarts te gaan, maken Lotte en Robbe er nooit een probleem van. Dat is echt door haar lieve en rustige aanpak.

Eruit met die kies.

Helaas bleek de kies er te erg aan toe te zijn en moest hij hem laten trekken. Nog maar wat verdoving erbij dus. Weer hield hij zich rustig terwijl ik zag dat het pijn deed. We vertelden hem constant hoe trots we op hem waren. Terwijl de tandarts haar werk deed, kreeg hij zijn eerste tandendoosje in zijn hand die hij juist had uitgekozen. Jammer dat zijn eerste tandje er op deze manier uit moet… Maar de klus was snel geklaard en we mochten weer naar huis.

Zo fier als een gieter.

We zitten in de auto en weer zeg ik hem hoe fier ik wel niet ben op hem. Dat ik zag dat het wel een beetje pijn deed en dat hij bang was. “Mama vindt dat ook altijd een beetje eng zo’n spuit, maar nu kan dat tandje geen pijn meer doen in je mond. Wat was je super flink zeg!” Hij glunderde. “Ik wil mijn tand aan Omi laten zien.” Dus eerst snel naar Omi en dan naar huis, hopen dat de verdoving snel uitgewerkt zou zijn zodat we naar buitenspeeldag konden vertrekken.

Dikke lip.

Hij is thuis rustig met de playmobil gaan spelen, maar toen hij naar me toe kwam om wat drinken te vragen, zag ik dat zijn lip helemaal dik was geworden. Hij had door de verdoving niet gevoeld dat hij heel zijn lip kapot had gebeten! Zo hebben we dus ijsblokje na ijsblokje erop gelegd om de zwelling wat te minderen. Uiteindelijk was het al 17u toen hij eindelijk een beetje normaal kon praten. Om 18u heeft hij best goed kunnen eten en ’s avonds is hij flink naar bed gegaan. Ik stopte hem onder en hij zei: “Mama, ik ben trots op mezelf!” De lieverd, natuurlijk mocht hij dat zijn, dat waren we allemaal!

Vandaag werd hij wakker en zijn lip zag er niet uit! Hij heeft waarschijnlijk in zijn slaap weer op zijn lip gebeten. Dit was het resultaat:

op lip gebeten na verdovingWe hebben even getwijfeld vanmorgen, maar hij is vandaag dan toch een dagje bij Omi gebleven. Morgen zal het wel weer wat beter gaan en hij gaat graag terug naar school. Al is het maar om te vertellen hoe trots hij is.

Gisteravond stond hij bij me toen ik aan het bloggen was. Hij weet sinds kort dat mama blogt en dat dat niet alleen betekent dat hij zomaar speelgoed krijgt opgestuurd om te testen, maar dat ik ook schrijf over onze avonturen samen. “Jij moet ook schrijven dat ik zo flink was bij de tandarts, mama. Zet dat maar op je blog.” Tadaaa! Bij deze dus een blogbericht op verzoek van die flinke Robbe 😉

luidverlangen

One thought on “156. “Mama, ik ben trots op mezelf!”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.