149. Nieuws uit verrassende hoek.

Robbe heeft door omstandigheden zijn mammie al langer dan een jaar niet gezien. We hadden hard en lang gewerkt naar een goede bezoekregeling waarbij hij haar elke twee weken een keer zag. Dan gingen ze samen naar de speeltuin, dronken mammie en ik een koffietje en praatten een beetje bij. Heel ontspannen allemaal, echt waar pleegzorg voor staat: een goede samenwerking tussen beide partijen.

Helaas hebben we dit niet kunnen volhouden. Als het met mammie minder gaat, zie je dat terug in de bezoeken. Van de een op de andere dag vergat ze afspraken of kwam ze te laat. Heel moeilijk voor Robbe, want hij voelde zich daardoor ontzettend afgewezen.

Ze kan echt een goede mama zijn.

Als het goed gaat met mammie gaat het ook echt goed. Dan heeft ze oog voor Robbe, begrijpt ze dat alles op zijn tempo moet gaan en dat ze hem niet mag teleurstellen. Ze kan dankbaarheid naar ons tonen omdat we goed voor hem zorgen en toont zelfs interesse naar Lotte. (Lotte heeft andere ouders dan Robbe) Maar als er onstuimigheden zijn in het leven van mammie trekt ze zich terug. Haar gedachtegang is dat hij goed zit bij ons en dat hij haar niet nodig heeft. Dit is natuurlijk helemaal niet waar, hij mist haar wel degelijk.

Omdat de onvoorspelbaarheid rond de bezoeken vorig jaar te moeilijk werd voor hem, werd er besloten om voorlopig geen nieuwe afspraken te maken, ook op vraag van mammie. Ze kon het er momenteel niet bij hebben. Zo heeft hij een heel jaar zonder bezoeken gedaan. Een periode waarin hij regelmatig vroeg wanneer hij nog eens met mammie naar de speeltuin mocht, maar ook een periode waarin we zagen dat hij eindelijk zijn rust terug vond.

Bezoeken weer opstarten of niet?

In december vorig jaar gaf mammie bij de jeugdrechter aan dat ze hem weer wou zien. Er werd afgesproken dat we alles rustig aan zouden pakken, echt op het tempo van Robbe. Dit betekende dat we alleen bezoeken zouden plannen die in de vakanties vallen, zodat hij eventuele spanningen niet naar school zou meepakken waardoor het vorig jaar zo was misgelopen. Weer gingen alle partijen akkoord, maar ik gaf tegelijkertijd wel aan dat mammie mijn vertrouwen moest terugwinnen. Aan bezoeken die niet doorgaan heeft immers niemand iets.

Rond de bezoeken hangt toch spanning.

Het eerste bezoek zou in de paasvakantie doorgaan, op dezelfde dag als het bezoek van Lotte met haar mama en papa. We zouden Robbe thuis en bij zijn psycholoog gaan voorbereiden op deze verandering, want hoewel hij veel naar mammie vraagt, liet hij ook onzekerheid doorschemeren: “Hier was het leuk met mammie in de speeltuin, maar in die andere speeltuin was ze mij vergeten he? Daar hadden we heel lang gewacht.”

Maar jammer genoeg is er in haar leven momenteel nog geen plaats voor zekerheid omtrent bezoeken. Iets waarover we niet hoeven te oordelen, we weten niet wat er in het hoofd van een ander omgaat en waar ze zelf mee worstelen. Ik ben vooral blij dat er op voorhand is beslist dat het geen goed moment is om weer bezoeken op te starten, Robbe is nu niet onnodig gekwetst. Over een half jaartje wordt alles nog eens herbekeken. Ik hoop voor hem dat er ooit weer betere tijden komen waarbij hij kan rekenen op zijn momentjes met mammie, maar nu geeft het vooral rust dat we ons hier even geen zorgen om moeten maken.

Wat is nu dat nieuws uit verrassende hoek?

Robbe heeft uiteraard ook nog een papa. De laatste keer dat zij elkaar zagen was toen Robbe vier maanden oud was, nog voor de tijd dat hij bij ons kwam wonen dus. Hij woont intussen vijf jaar bij ons en wij hebben nog nooit kennis kunnen maken met zijn papa. Hij weet ook niet beter, dus ik denk niet dat hij er momenteel problemen mee heeft. (Wat het in de toekomst doet, valt nog af te wachten natuurlijk.) Een paar keer heeft hij contact opgenomen met de pleegzorgbegeleidster omdat hij te kennen gaf dat hij contact met Robbe wou, maar vervolgens kwam hij nooit naar de afspraak die hij had op de dienst van pleegzorg.

Vorig jaar werden we bij de jeugdrechter toch wel verrast omdat papa een advocaat gestuurd had. De enige mededeling die de advocaat uit naam van zijn papa deed was dat hij wenst dat Robbe in het pleeggezin blijft. Verder hoorden we nooit iets van hem.

Juist op het moment dat we besloten hadden om Robbe niet te gaan voorbereiden op bezoeken met mammie, kreeg onze pleegzorgbegeleidster een telefoontje van zijn papa. Hij had enkele vragen en er is effectief een afspraak gemaakt met pleegzorg, de papa en nog een derde partij. Hier leeft nu dus echt de vraag: “Wat wil hij?!” Misschien wil hij gewoon een update, hoe het met zijn zoon gaat, wil hij een foto van hem zien of gaat hij echt werk maken van bezoeken? We zullen nog een week moeten afwachten om te horen over wat het gaat.

Ik vertrouw erop dat de dienst van pleegzorg en de jeugdrechter enkel mensen toelaat in zijn leven die bewezen hebben een constante factor te kunnen zijn en dan rest de papa nog een lange weg vrees ik. We hopen dat Robbe ,als hij wat ouder is, zelf kan aangeven wat hij wil op dat gebied. Ik wil vooral dat het gebeurt op een manier waar hij zich goed bij voelt. We zijn allemaal opgelucht dat hij het zo goed doet nu en dat zetten we niet zomaar op het spel natuurlijk.

Lees ook: 144. Robbe, een jaar later.
                   137. Overleg bij Robbe op school: altijd spannend!
                   128. Een moeilijk jaar goed afsluiten.
luidverlangen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.