146. Slecht nieuws brengen na hun schooldag…

Sommigen hebben het misschien al gelezen op mijn Facebook pagina, we hebben afscheid moeten nemen van onze trouwe viervoeter Max… Hij was al bijna 12 jaar bij ons. Omdat het gisteren zo’n mooi weer was, wilde ik de kinderen te voet naar school brengen. Juist op het moment dat we klaar waren om te vertrekken zag ik dat hij wel heel erg stil in zijn hokje bleef liggen.

Robbe vroeg dan ook meteen: “Is Max dood?” Ik hou er niet van om te liegen, maar ik wilde hen niet naar school sturen terwijl ze juist slecht nieuws gehad hadden. Ik besloot dus om te zeggen dat hij gewoon lekker lag te slapen. En zo wandelden we op het gemak naar school. Wat waren ze vrolijk: huppelen, zingen en maar babbelen. Ondertussen probeerde ik mijn tranen te bedwingen omdat ik steeds aan Max moest denken.

Ik heb op de terugweg naar huis Bert verteld wat er thuis gebeurd was en hij heeft de namiddag vrij genomen om Max in de tuin te kunnen begraven. Ik vond het een moeilijke afweging in verband met de kinderen, maar ik had toch het liefste dat hij begraven was voordat de kinderen uit school kwamen…

Zo vrolijk als altijd kwam die lieve Lotte uit school en ik kon alleen maar denken aan het feit dat ik dadelijk haar hartje zou breken met het slechte nieuws… En nog maar te zwijgen over Robbe, die al eens graag bij Max ging zitten om rustig te worden als hij het moeilijk had.

Maar uiteindelijk was het vooral Lotte die liet zien dat ze verdrietig was. Heel moeilijk, want ze is altijd het zonnetje in huis. Robbe stelde vooral vragen en wilde weten waar Max nu lag. Ik stelde voor om ’s avonds een sterretje aan de hemel uit te kiezen en te zeggen dat Max nu daar is. We gaan dit weekend iets moois maken voor op zijn grafje, hopelijk helpt dat ook bij de verwerking.

Deze nacht is Robbe drie keer wenend wakker geworden… Ben hem dus regelmatig moeten gaan troosten. Vandaag kwam hun babysit en ook zij merkte wel dat ze verdrietig waren, maar ze is er lekker met hen op uit getrokken om hun gedachten wat te verzetten ❤ Lotte is naar een kinderfeestje nu en ik kreeg al een berichtje dat ze zich daar amuseerde, gelukkig maar.

Spijtig genoeg moeten ze ook met zulk verdriet om leren gaan. We vertellen hen maar weer dat het ok is om verdrietig te zijn. “Praat er maar over, anders blijft het aan je hartje plakken.”

Het is voor ons een troost dat hij geen pijn had en dat het in zijn slaap is gebeurd. Ik kreeg van jullie super veel berichtjes, heel lief! ❤

Volgende keer hopelijk weer beter nieuws.