138. Hoe we onverwachts toch crisispleegouder werden.

Eenmaal we gestart waren met de selectieprocedure voor pleegzorg, was één ding heel duidelijk voor ons: wij zouden gaan voor perspectiefbiedende pleegzorg, langdurig met andere woorden. Hoe belangrijk het ook is dat er crisispleegouders zijn, voor ons leek het niets: van het een op het andere moment kan er telefoon komen met de vraag of er binnen een zeer korte tijd plaats is voor een kindje. Een kindje dat misschien enkel de kleertjes heeft die hij op dat moment draagt. Die voor een korte periode een warm nestje zoekt totdat hij terug kan keren naar zijn familie, of een pleeggezin voor langere duur. Ik zag ons dat wel doen op latere leeftijd, als we richting pensioen gingen en met minder zaken rekening moesten houden. En toch, raar maar waar: onze eerste pleegplaatsing werd een crisisplaatsing!

De komst van Lotte kwam voor iedereen onverwacht. Niemand van de hulpverleners van haar ouders was op de hoogte van het feit dat ze in aantocht was. En zo werd de kraamafdeling op die koude avond in november getrakteerd op een verrassings-cadeautje! Al snel werd het duidelijk voor alle betrokkenen dat Lotte niet met haar mama en papa mee naar huis zou kunnen gaan. Nadat haar mama vijf dagen later uit de kraamkliniek ontslagen werd, was er voor Lotte nog geen oplossing en werd ze voorlopig bij de prematuurtjes gelegd. Uiteraard kon dit niet te lang blijven aanslepen en werd er gezocht naar een crisispleeggezin die haar zo snel mogelijk zou komen halen.

Maar daar zat het probleem: er was geen crisispleeggezin beschikbaar… Wel was er juist een koppel goedgekeurd voor langdurige pleegzorg voor een kindje van 0 tot 12 maanden: Bert en Lindsay 😉 En dus liep alles wat anders dan normaal… We hadden amper informatie over haar achtergrond, kregen geen dossiervoorstelling, geen wenperiode, wisten nog niet welke pleegzorgwerker ons zou begeleiden,… we wisten alleen dat we haar zo snel mogelijk op moesten halen. Hoewel we huiverig waren toen we hoorden dat het om crisispleegzorg ging, beslisten we toch om in het avontuur te stappen. Op de dienst van pleegzorg wisten ze van onze twijfel, maar die werd al snel weggenomen toen ze vertelden dat ze gewoon meer tijd nodig hadden om perspectiefbiedende pleegzorg geregeld te krijgen.

De kennismaking met de jeugdconsulente, pleegzorgwerker en Lotte haar ouders kwamen dus allemaal op een later moment toen Lotte al een tijdje in ons warm nestje zat. Soms lopen de dingen nu eenmaal anders binnen pleegzorgland 😉

Denk je ook na om (crisis)pleegouder te worden? Neem eens een kijkje op www.pleegzorgvlaanderen.be voor meer informatie.