130. Vijf jaar geleden zaten we in grote spanning…

Zoals ik in november veel terugdenk aan de periode dat Lotte bij ons kwam, zo denk ik in december, januari en februari aan de thuiskomst van Robbe. En in die eerste zin zie je al meteen het grote verschil: bij Robbe duurde dat proces veel langer… te lang als je het mij vraagt.

Wat ging het bij Lotte snel!

Op de komst van Lotte was niemand voorbereid. Haar ouders zeggen dat ze niet wisten van de zwangerschap… Twee dagen voor haar geboorte waren ze nog aanwezig op een zitting van de jeugdrechter in verband met haar broer en zus. Niemand heeft toen ook maar iets gemerkt dat de wereld zich twee dagen daarna een schat rijker zou mogen tellen.

In het ziekenhuis werd al snel de knoop doorgehakt: er zou een pleeggezin gezocht worden voor haar. En dan was daar het toeval dat wij net waren goedgekeurd om pleegouders te worden voor een kindje van 0 tot 12 maanden… er was dus officieel een match! Vanaf het telefoontje dat we kregen van de dienst van pleegzorg duurde het slechts een paar dagen voor ze daadwerkelijk bij ons was. Omdat ze ‘in de weg lag’ op de kraamafdeling was er meer haast bij. Uiteraard is het voor een pasgeboren baby ook heel belangrijk dat ze zo snel mogelijk de warmte van een gezin kon voelen. De ontmoeting met de ouders, jeugdconsulente en pleegzorgbegeleidster kwam later wel…

Bij Robbe liep het net iets anders.

Op 18 december kregen we tijdens een begeleid bezoek van Lotte een geheimpje te horen: er zou weer een match zijn met een kindje en we zouden snel een telefoontje krijgen… Wat vonden we dat spannend! We waren op dat moment al bijna anderhalf jaar aan het wachten op een bijplaatsing.

Maar zoals we al vaker gemerkt hadden: tijdens vakanties bleef er veel stil staan bij de instanties. De kerstvakantie zou bijna beginnen en we hielden er al rekening mee dat we pas na de feestdagen telefoon zouden krijgen. En zo ging het ook.

Dinsdag 7 januari was het moment daar eindelijk. Er was inderdaad een match en ze wilden graag 14 januari langskomen om ons het verhaal te doen. Pff… nog een week wachten! Maar ja, er zat niets anders op natuurlijk. Die week duurde ontzettend lang, maar ging uiteindelijk ook voorbij en zo stonden er die volgende dinsdagavond twee medewerkers van pleegzorg aan de deur. De situatie van Robbe werd uitgebreid geschetst en ze legden uit waarom ze dachten dat wij een goede match waren voor hem. We kregen wat bedenktijd, maar hebben de volgende dag al teruggebeld dat we ervoor wilden gaan!

Op dat moment was hij 4,5 maand oud en zat hij in een crisispleeggezin. Daar gaven ze aan dat het niet te lang moest duren omdat hij zich duidelijk begon te hechten aan hen en andersom ook natuurlijk. Toch kwam er weer iets tussen…

Waar zijn zijn ouders?

Voordat Robbe bij ons geplaatst zou worden, was het bedoeling dat we zijn ouders zouden ontmoeten bij de jeugdconsulent. Mama en papa waren echter compleet van de radar verdwenen! Dus werd er in eerste instantie besloten dat hij voorlopig nog bij het crisispleeggezin zou blijven. Maar toen dat te lang bleef duren is er toch een afspraak gemaakt bij de consulent zonder de ouders. De crisispleegouders waren er wel en we spraken af dat we twee weken zouden uittrekken om Robbe te laten wennen aan ons. We zouden een paar keer bij hen op bezoek komen, daarna zou hij een paar uurtjes bij ons blijven en in de laatste week zou ik hem elke dag een halve dag bij mij hebben zodat hij eens een middagdutje kon doen in zijn nieuw bedje. Totdat hij uiteindelijk klaar was voor ‘de overdracht’. Die zou gebeuren op 14 februari. “Een romantisch avondje voor Valentijn kunnen jullie wel vergeten.” grapte de consulent 😉

En zo gebeurde het ook. Het was voor ons allemaal een vermoeiende periode, maar we waren blij dat het eindelijk zo ver was. En zo vieren we hier elk jaar met Valentijn dat het Robbe zijn dag is. Dan mag hij net zoals Lotte dat mag doen op 29 november, zelf een taart uitkiezen bij de bakker en vertellen we hem nog eens hoe bijzonder die dag is voor ons en hoe blij we met hem zijn <3